เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หวังชงพลันชี้ไปทางใจกลางหมู่บ้านพลางเอ่ยว่า “แท้จริงแล้วที่ยากมิใช่พ่อแม่ของศิษย์น้องสาม ทว่าคือหัวหน้าเผ่าของพวกเขา หากหัวหน้าเผ่าไม่ยินยอม พ่อแม่ของศิษย์น้องสามก็ย่อมจะกลับไปกลับมาอยู่ร่ำไป”
“อีกทั้ง...”
หวังชงหันศีรษะไปมองเถาเหยียนไป๋ที่ดูว่านอนสอนง่ายแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ข้อสำคัญที่สุดคือ ศิษย์น้องสามจำต้องสอบเอาใบอนุญาตบวชให้ได้ หากสอบไม่ได้ สถานะทางโลกีย์นี้ย่อมมีผลดีต่อเขามากกว่าผลเสีย”
พานอวิ๋นประหลาดใจ “เช่นนั้นไฉนเจ้าจึงไม่ห้ามข้าเล่า ข้านี่ล่วงเกินผู้คนไปจนหมดสิ้นแล้ว บัดนี้ข้าจะไปกู้หน้ากู้สถานการณ์กับพ่อแม่เขาสักหน่อยยังทันหรือไม่”
หวังชงแย้มยิ้ม “ย่อมทัน ทุกสองปีพวกเขาก็ต้องก่อเรื่องอาละวาดสักหน ก่อเรื่องเสร็จก็กลับมาดีกันใหม่ ขอเพียงศิษย์น้องสามมีวิชาความรู้ติดตัว พวกเขาก็มิอาจตัดขาดความสัมพันธ์กับศิษย์น้องสามจริงๆ ดอก”
พานอวิ๋นคลายใจลง ลูบอกตนเองพลางถามเถาเหยียนไป๋ “เจ้ารู้สึกว่าตนเองสอบใบอนุญาตบวชไม่ผ่านหรือ”
เถาเหยียนไป๋เอ่ยเสียงเบา “ข้าคิดอ่านว่าจะไปลองดูในปีหน้า หากสามารถสอบได้ใบรับรองเข้าสอบ ข้าก็จะยอมเสียเงินให้พ่อข้าไปศาลาว่าการสักเที่ยวหนึ่ง”
พานอวิ๋นพลันชำเลืองมองพ่อของเถาแวบหนึ่ง รู้สึกว่าการจะให้พ่อของเถาไปรับโทษโบยไม้เพื่อให้เถาเหยียนไป๋ได้รับสิทธิ์สอบขั้นต่อไปนั้นดูจะยากเย็นอยู่บ้าง