ตอนที่ 298 ตระกูลเถา

กระถางสมุนไพรลงจอดข้างเนินเขาเตี้ยแห่งหนึ่ง หมวกของพานอวิ๋นถูกลมพัดปลิวไปกลางทาง แต่นางตาไวและมือเร็วคว้าเอาไว้ได้ในมือ ยามนี้ศีรษะจึงโล้นเกลี้ยง จมูกแดงแจ๋ ใบหน้าก็ถูกลมหนาวบาดเสียจนแดงก่ำ มิเหมือนนักพรตเต๋า หากแต่เหมือนแม่ชี และยังเป็นแม่ชีที่ถูกทิ้งไว้กลางทางเสียด้วย

หวังชงหันศีรษะไปเห็นอาจารย์อาน้อยมีสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนี้ ก็อดรนทนไม่ไหว หลุดขำพรืดออกมาเสียงดัง

พานอวิ๋นมองไม่เห็นสภาพตนเอง แต่นางมองเห็นสภาพของหวังชง พอเห็นผมเผ้าของเขาปรกหน้าไปครึ่งซีกประหนึ่งคนบ้า ก็รื่นเริงใจจนหัวเราะร่าออกมา

เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอก็กุมท้องหัวเราะเช่นกัน ทั้งสองหัวเราะอย่างเบิกบานสำราญใจยิ่งนัก รอยยิ้มของพานอวิ๋นจึงหุบลงในทันควัน

นางกำลังหัวเราะพวกเขา แล้วพวกเขากำลังหัวเราะผู้ใดเล่า

ทั้งสามคนรวมหวังชงเพิ่งจะรู้ตัวจึงลูบศีรษะตนเอง พอหันไปมองอีกสามคนที่เหลือ ก็ดี หัวหน้าไม่ว่าเหล่าเอ้อร์ พวกเขาควรให้เกียรติอีกฝ่ายสักหน่อย

ทั้งสี่คนเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า ต่างคนต่างจัดแจงเครื่องแต่งกายของตน

ทว่านี่เป็นประสบการณ์ที่พิเศษยิ่งจริงๆ จัดไปจัดมาจนถึงท้ายที่สุด ทั้งสี่คนก็ยังอดไม่ได้ที่จะสบตากันแล้วหัวเราะอยู่อีกพักใหญ่