ตอนที่ 297 ข้าพาพวกเจ้าบินเอง

พานอวิ๋นเหินบินกลับสู่ยอดเขา ทั้งยังจงใจแสดงวิชาเหินฟ้าอวดต่อหน้าหวังเฟ่ยอิ่น บินวนรอบหน้าหลังซ้ายขวาอย่างมีชั้นเชิง ในที่สุดจึงค่อยร่อนลงแตะพื้นอย่างมั่นคง นางเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า “เป็นอย่างไรบ้างศิษย์พี่ใหญ่ ข้าบอกแล้วว่าข้าบินได้ใช่หรือไม่”

ทว่าหวังเฟ่ยอิ่นกลับหันไปกล่าวกับพวกหวังชงด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “พวกเจ้าจงจำไว้ ห้ามนำความลับเรื่องที่อาจารย์อาน้อยของพวกเจ้ากลัวความสูงไปบอกคนนอกเด็ดขาด และอย่าให้คนนอกล่วงรู้ได้ มิฉะนั้นอาจารย์อาน้อยของพวกเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย!”

ทั้งสามคนรวมถึงหวังชงต่างขานรับด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

พานอวิ๋น “...”

หวังเฟ่ยอิ่นหันกลับมามองนาง “ยังยืนเหม่ออะไรอยู่อีก ยังไม่รีบออกมาอีกรึ!”

พานอวิ๋นค่อยๆ ปีนออกจากกระถางสมุนไพรอย่างเอื่อยเฉื่อย ยามเท้าแตะพื้นในที่สุดก็หาคำพูดแก้ต่างได้ “ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้เป็นโรคกลัวความสูงเสียหน่อย ข้าเพียงแต่ติดนิสัยชอบเกาะรั้วกั้นต่างหาก”

หวังเฟ่ยอิ่นพยักหน้าอย่างขอไปที “เอาเถอะๆ เจ้าว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น แต่ไอ้อาการป่วยนี้ของเจ้าน่ะ เป็นทางร่างกายหรือทางจิตใจกันแน่ หากเป็นทางร่างกายข้าจะได้หาสมุนไพรมารักษาให้ แต่ถ้าเป็นทางจิตใจ เจ้าก็หัดก้าวข้ามเอาเองก็แล้วกัน”

พานอวิ๋นนิ่งเงียบไม่ส่งเสียง

หวังชงกระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาว่า “พ่อ อาจารย์อาน้อย ดูเหมือนจะได้เวลากินข้าวแล้ว ข้าจะไปตามอาจารย์อาสามกับอาจารย์อาสี่”