ตอนที่ 296 ข้าไม่ได้เป็นโรคกลัวความสูง

ใช่ว่าไก่ทุกตัวจะสามารถมีชีวิตรอดอยู่บนยอดภูเขาไตรวิสุทธิ์และยังออกไข่ได้ โดยเฉพาะไก่ที่ถูกพาขึ้นเขามากลางคัน

ดังนั้นไก่ที่ยังมีอยู่บนภูเขาไตรวิสุทธิ์ส่วนใหญ่จึงเป็นไก่ที่พวกเขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก หากกินไปหนึ่งตัว ไก่ที่จะออกไข่ในปีหน้าก็จะลดลงไปหนึ่งตัว

ใต้เขาก็มีชาวบ้านเลี้ยงไก่อยู่ไม่น้อย หวังชงลงเขาก็สามารถหาซื้อได้

เนื่องจากกลัวว่าหงเหยียนจะรอไม่ไหวจนแอบไปกัดไก่ในเล้าไก่จริงๆ หวังชงจึงรวดเร็วอย่างยิ่ง ใช้เวลาลงเขาหนึ่งเค่อ ซื้อไก่ครึ่งเค่อ และขึ้นเขาอีกหนึ่งเค่อ

เสี่ยวหงนึ่งไก่ให้นาง หงเหยียนยังมีข้อเรียกร้องไม่น้อย “ทาเกลือเพิ่มอีกหน่อย คราวก่อนที่เจ้านึ่งรสจืดไปนิด”

เสี่ยวหง “นักพรตน้อยบอกว่า เจ้าเป็นจิ้งจอก กินของเค็มเกินไปไม่ได้ ขนจะร่วง”

หงเหยียน “ร่วงแล้วก็งอกใหม่ได้ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้กินเค็ม เป็นพวกเจ้าต่างหากที่ทำจืดเกินไป”

เสี่ยวหงเห็นนางตะกละถึงเพียงนี้ จึงยังคงทาเกลือเพิ่มให้อีกหน่อย ทั้งยังใส่เห็ดหอมแช่น้ำลงไปไม่น้อยเพื่อเพิ่มความหอมหวานในการนึ่ง

ไก่ยังนึ่งไม่ทันสุก หงเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะสูดจมูกพลางร้องบอก “หอมเหลือเกิน หอมเหลือเกิน เสี่ยวหง ไก่ที่เจ้านึ่งอร่อยจริงๆ”

เสี่ยวหงดีใจจนตาหยีเป็นเส้นโค้ง “เจ้ายังไม่ได้กินเสียหน่อย”