กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นหันศีรษะไปเห็นเขา มือสุดท้ายจึงสะบัดม้วนผ้ากระสอบอีกฝั่งเข้าไปในห้องด้วย จากนั้นจึงโบกมือทักทายกับเขา “เสี่ยวจิ่ง เจ้ากลับมาแล้วหรือ”
หวังเสี่ยวจิ่งได้สติ ดวงตาเป็นประกายวิ่งขึ้นมา “อาจารย์อาน้อย เมื่อครู่นี้ท่านใช้วิชาเวทหรือ”
พานอวิ๋นพยักหน้าพลางเอ่ย “นับเป็นวิชาควบคุมวัตถุกระมัง แน่นอนว่าหากไม่ใช้วิชาควบคุมวัตถุ ใช้กำลังภายในหรือพลังปฐมก็ทำได้เช่นกัน การย้ายสิ่งของน่ะ ก็แค่แรงกระทำต่อวัตถุ”
หวังเสี่ยวจิ่ง “ฟังไม่เข้าใจ ข้าเรียนได้หรือไม่”
พานอวิ๋น “คัมภีร์ลับวรยุทธ์ที่มอบให้เจ้า เจ้าเรียนไปถึงไหนแล้วเล่า”
ร่างกายของหวังเสี่ยวจิ่งแข็งทื่อ
พานอวิ๋นเข้าใจในทันใด ส่งเสียง “อ้อ~~” อย่างมีความหมายลึกซึ้งก่อนจะเอ่ย “ท่านี้ ตอนนี้เจ้ายังเรียนไม่ได้”
หวังเสี่ยวจิ่งเกาใบหน้า “ข้าก็อยากเรียนวรยุทธ์ เพียงแต่ไม่มีเวลา ตอนนี้ข้าลืมตาตื่นขึ้นมาทุกวันก็ต้องเผาเตา จนกระทั่งก่อนนอนยังต้องคิดถึงขวดไหสารพัดอย่าง”
การเผาเตามิใช่แค่เผาเตาเป็นก็พอ ยังต้องเรียนการวาดภาพ เรียนการเลือกดิน เรียนการบ่มดิน...
ไม่ผิด ดินโคลนก็ต้องบ่มเช่นกัน อย่างไรเสียสิ่งที่จะต้องเรียนรู้ก็ยังมีอีกมากนัก