ตอนที่ 294 ต่อราคา

พอถึงยามโหย่ว ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลงโดยสิ้นเชิง หมิงเหรินยืนแหงนหน้ามองอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ความรู้สึกเร่งด่วนพลันผุดขึ้นมาในใจ “ส่งเทียบเชิญไปให้พวกผู้อาวุโสท้องถิ่นและบรรดาร้านค้ารายใหญ่ในอำเภอ วันพรุ่งนี้ข้าที่เป็นนายอำเภอจะเลี้ยงอาหารมื้อเรียบง่ายแก่พวกเขาที่ภัตตาคาร”

อาจารย์ปู่รับคำ

ยามนี้หมิงเหรินไม่กลัวว่าจะเอาโรคลมหนาวไปแพร่ใส่พวกเขาแล้ว พาเอาเรือนร่างที่ยังป่วยไข้ไปพบพวกเขาโดยตรง

โอดครวญความยากจนยกใหญ่ ทั้งยังชี้ให้เห็นว่านักพรตแห่งภูเขาไตรวิสุทธิ์เวทนาสภาพชีวิตราษฎร ได้บริจาคเงินมาแล้ว 50 ตำลึงเพื่อจัดสรรที่อยู่แก่ผู้พลัดถิ่น

ผู้ร่วมโต๊ะต่างสบตากัน แล้วก็ยอมควักเงินบริจาคอย่างเผื่อแผ่เช่นกัน

รอจนพานอวิ๋นมาซื้อของที่ตัวเมืองอำเภออีกครา ขอทานบนท้องถนนก็หายไปจนหมดแล้ว

เถ้าแก่ที่ตัดผ้าให้นางกล่าวว่า “นายท่านเฉียนจิตใจเมตตา รู้ว่าบ้านที่ขอทานเหล่านี้เคยพักอาศัยปีก่อนๆ จะถูกขายออกไป ไม่มีที่ต้านทานลมหนาว จึงออกเงินซื้อบ้านสองหลังนั้นเอาไว้ ให้ศาลาว่าการอำเภอเช่าโดยไม่คิดเงิน เพื่อให้พวกเขาได้อยู่อาศัย”

พานอวิ๋นประหลาดใจ “บ้านสองหลัง บอกจะซื้อก็ซื้อเลยรึ”