ตอนที่ 292 เปิดหูเปิดตา

อำเภออวี้ซานไม่ได้ใหญ่นัก หมู่บ้านแห่งนี้ของพวกเขาอยู่ตรงชายขอบของตัวเมืองอำเภอ บ้านเรือนทรุดโทรม ทุกครั้งที่ถึงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูเหมันต์ หลังว่างเว้นจากการทำนาก็มักจะมีแรงงานชั่วคราวบางส่วนมาเช่าบ้านที่นี่

ดังนั้นแถบนี้จึงมีกิจการให้เช่าบ้านอยู่

พวกเสี่ยวชีคุ้นเคยกับแถบนี้เป็นอย่างดี บ้านไหนจะให้เช่า บ้านไหนไม่ให้เช่า พวกเขารู้แจ้งเห็นจริงอย่างถ่องแท้ อีกทั้งล้วนเป็นชาวบ้านละแวกเดียวกัน จึงไม่จำเป็นต้องผ่านนายหน้าค้าที่ดินบ้าน สามารถตกลงกันได้โดยตรง

การสร้างเรือนดินมุงกระเบื้องต้องใช้เวลานานขึ้นอีกหน่อย พานอวิ๋นจึงตัดสินใจเช่าหนึ่งเดือน

แม่สามีอวี๋กล่าวว่า “มิต้องเช่านานถึงเพียงนั้นหรอก อย่างช้าที่สุดหลังกำเนิดลูกชายข้าก็นำไม้กลับมาได้แล้ว พอไม้มาถึง อย่างมากที่สุดครึ่งเดือนก็สร้างบ้านเสร็จ”

พานอวิ๋นกล่าวว่า “บ้านดินไม่เหมือนเพิงไม้ สร้างเสร็จแล้วยังต้องไล่ความชื้น ทิ้งไว้สักสองวันเพื่อกำจัดกลิ่น ในเมื่อเช่าแล้ว เช่นนั้นก็เช่าให้ครบหนึ่งเดือนเถิด”

“เวลาเหลือเฟือหน่อย พวกเจ้าจะได้มีเวลาเตรียมข้าวของสำหรับผ่านฤดูหนาว”

วันถัดมาเมื่อพานอวิ๋นมาอีกครั้ง นางก็ซื้อผ้าและฝ้ายมาให้พวกเขาไม่น้อย เพื่อให้แม่สามีอวี๋ตัดเย็บเสื้อผ้าฝ้ายกันหนาวสำหรับสวมใส่ในฤดูหนาว