ตอนที่ 291 สรรพสัตว์ล้วนเป็นทุกข์

เถ้าแก่เบิกบานใจ หัวเราะร่าพลางเอ่ยว่า “เป็นเพราะแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายให้เกียรติขอรับ ท่านคอยดูเถิด รอให้ร้านธัญพืชกำไรเพิ่มอีกหน่อย จะไปเปิดร้านในหมู่บ้านให้ได้เลย”

เถ้าแก่ช่วยยกธัญพืชทั้งหมดขึ้นเกวียนด้วยตนเอง ยิ้มถามว่า “นักพรตซื้อธัญพืชมากเพียงนี้ มีเรื่องมงคลใหญ่หรือขอรับ”

พานอวิ๋นเอ่ยว่า “วันที่ยี่สิบสี่เดือนสิบเอ็ดศาลเทพภูเขาไตรวิสุทธิ์จะเปิดงานวัด นี่คือข้าวมงคลสำหรับผู้ศรัทธาทั้งหลาย”

เถ้าแก่พลันกระจ่างแจ้ง รีบเข้าไปในร้านหิ้วถั่วแดงเม็ดเล็กถุงเล็กและข้าวฟ่างถุงเล็กออกมาพลางยิ้มกล่าว “ที่แท้ก็เป็นข้าวมงคลงานวัด ได้รับเกียรติจากนักพรตมาเยือนเป็นวาสนาของร้านต่ำต้อย ข้าวสองอย่างนี้คือน้ำใจของผู้น้อย ขอวานนักพรตนำไปถวายเบื้องหน้าเทพภูเขา แล้วค่อยแจกจ่ายแก่ผู้ศรัทธาด้วยขอรับ”

พานอวิ๋นรับไว้

เมื่อเห็นพวกพานอวิ๋นทั้งสามจูงวัวจะจากไป เถ้าแก่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่ายังคงร้องเรียกนางไว้พลางเอ่ย “นักพรตน้อยในเมื่อมาถึงตัวเมืองอำเภอแล้ว ไฉนไม่แวะไปดูพวกขอทานน้อยที่ท่านเคยช่วยเหลือเล่าขอรับ”

พานอวิ๋นหันศีรษะกลับมา “พวกเขาเป็นอันใดหรือ”