ตอนที่ 284 มืดค่ำมองไม่เห็น

พานอวิ๋นพุ่งตรงไปยังเมฆอัสนี ระหว่างมวลเมฆอัสนีบังเกิดฟ้าแลบฟ้าร้อง แปะๆ สายฟ้าดั่งแพรไหมสีเงินสายแล้วสายเล่ากะพริบแปลบปลาบสลับไขว้ ดูแล้วดุร้ายเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าสายแรกเสียอีก

ในฟางหยวนร้อยลี้ ราษฎรที่อยู่ในห้วงนิทราในที่สุดก็ทนไม่ไหวลุกขึ้นมา ผลักหน้าต่างมองออกไปข้างนอก “ไฉนอัสนีเหมันต์จึงฟาดฟันดุร้ายเช่นนี้”

“พิรุณกระหน่ำใกล้จะตกลงมาแล้วหรือไม่”

คนที่ผลักหน้าต่างเงยหน้าขึ้นก็เห็นท้องฟ้าครึ่งซีกถูกสาดส่องจนสว่างขาวไปหมด ชั่วขณะนั้น สมองของเขาสับสนไปบ้าง “หรือว่าฟ้าสว่างตั้งนานแล้ว”

ท่ามกลางฟ้าแลบฟ้าร้อง คล้ายว่าเขาจะมองเห็นเงาร่างคนสายหนึ่งลอยคว้างอยู่กลางอากาศ สายฟ้าในเมฆอัสนีส่งเสียงเปรี๊ยะๆ แตกออกเป็นเจ็ดแปดสายฟาดไปยังเงาทมิฬ

เขาอดมิได้ที่จะร้องอุทานลั่น “แม่เจ้าโว้ย...”

ทุกคนที่ยืนอยู่ในอารามไตรวิสุทธิ์เงยหน้ามองเมฆอัสนีก็อดร้องอุทานมิได้เช่นกัน “ต้นตระกูลเต๋าของข้าเอ๋ย...”

เถาจี้ตาค้างอ้าปากหวอ “จบสิ้นแล้ว ศิษย์น้องหญิงเล็กบินขึ้นไปบนฟ้าแล้ว ไม่มีเจดีย์วายุอัสนีช่วยแบ่งเบา อัสนีสายฟ้านี้ยังดุร้ายถึงเพียงนี้ นางจะทานทนไหวหรือ”