ตอนที่ 283 ฝ่าเคราะห์

พานอวิ๋นรู้ว่าสถานที่ที่ศิษย์พี่ใหญ่พูดถึงนั้นมีสองเส้นทางที่ไปถึงได้ ทางหนึ่งคือเดินไปทางทิศตะวันตกจากข้างบ่อโอสถโบราณ ทางซ้ายมือจะมีหน้าผาเขาสูงไม่ถึงสิบเมตร กระโดดปราดเดียวขึ้นไป ด้านบนก็คือหินก้อนใหญ่สำหรับฝ่าเคราะห์ที่ศิษย์พี่ใหญ่บอก

ทว่า ทางขวามือของเส้นทางสายเล็กนั้น กลับเป็นหน้าผาเขาสูงชันลึกสุดหยั่งถึงที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอกลอยล่อง

พวกเมี่ยวเจินทั้งสามคนเคยชวนนางไปดูอาทิตย์อัสดงที่ศิลาควันม่วงโดยใช้เส้นทางนั้นอยู่หลายครา พานอวิ๋นไม่เคยตอบตกลงแม้แต่ครั้งเดียว

เถาเหยียนไป๋ที่วรยุทธ์งั้นๆ ยังกล้าเหยียบผนังหินเหินกายขึ้นไปบนหน้าผาเขาที่ไม่ถึงสิบเมตรนั่น มีแต่นางนี่แหละที่จำต้องเดินอ้อมโลก ไปสระแสงกระจ่างก่อน แล้วค่อยผ่านสระโอบดวงดาว อ้อมขึ้นไปบนลานราบขนาดใหญ่ตามทาง จากนั้นจึงค่อยย่ำไปตามทางสายเล็กที่เปียกลื่นเพื่อขึ้นสู่ศิลาควันม่วง

ครานี้ พานอวิ๋นก็ยังคงวิ่งมุ่งหน้าไปยังสระแสงกระจ่าง หวังเฟ่ยอิ่นยืนมองตามหลังนาง พลางขมวดคิ้วแน่น “จวนจะทะลวงผ่านอยู่รอมร่อ ไฉนยังกลัวความสูงอยู่อีก? นางเป็นเช่นนี้ ภายหน้าจะเหินวัตถุได้หรือ?”

เสวียนเมี่ยวกล่าว “รอนางทะลวงผ่านแล้ว ถีบตกหน้าผาสักสองสามรอบเดี๋ยวก็หายกลัวไปเอง”