กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ในที่สุด พานอวิ๋นก็ถูกหวังเฟ่ยอิ่นหิ้วคอกลับไป
ผู้คนในอารามเต๋าพลอยได้รับอานิสงส์บำเพ็ญเพียรไปรอบหนึ่ง เพิ่งจะเก็บพลังเสร็จ ครั้นเห็นหวังเฟ่ยอิ่นหิ้วร่างดำมะเมื่อมคนหนึ่งกลับมาก็ตกใจยกใหญ่ รีบรุดเข้ามาต้อนรับ
เห็นพานอวิ๋นคิ้วตาตก ใบหน้าดำมืดมีรอยย่นยับเป็นสี่เส้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย น้ำตาของเมี่ยวเหอก็พลันร่วงเผาะ “อาจารย์ลุงใหญ่ อาจารย์อาน้อยถูกผ่าจนไหม้เกรียมแล้ว นางคงไม่ตายหรอกนะเจ้าคะ”
เมี่ยวเจินเองก็ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
พานอวิ๋นเลิกเปลือกตาขึ้นกล่าวว่า “ยังไม่ไหม้ และยังไม่ตาย”
หวังเฟ่ยอิ่นก็วางนางลงกระแทกกระทั้น พลางกล่าวอย่างอารมณ์บ่จอยว่า “นางยังไม่ถูกผ่าตาย แต่ข้านี่สิแทบจะโมโหตายแล้ว”
ไม่มีผู้ใดสนใจเขา ทุกคนต่างพากันรุมล้อมมองดูพานอวิ๋น พอเห็นนางยืนตรงแหน็วได้ เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอก็ร้องไห้ด้วยความโล่งอกดีใจ หวังชงเองก็ผ่อนลมหายใจยาว
ทว่าพอเห็นนางดำเกรียมไปทั้งร่าง เขาก็ใจสั่นสะท้าน “อาจารย์อาน้อย ท่าน สภาพของท่านเช่นนี้จะติดตัวไปตลอดหรือไม่ขอรับ”
พานอวิ๋นยังไม่รู้ว่ายามนี้ตนเองดำมืดราวกับราตรี จึงถามว่า “ข้าเป็นสภาพใดเล่า”
เสวียนเมี่ยวเดินก้าวขึ้นหน้า ยื่นมือไปคว้าจับบนศีรษะของนางหมับหนึ่งโดยตรง ทุกคนเบิกตากว้างในชั่วพริบตา