กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสวียนเมี่ยวตวัดกระบี่ออกไปหนึ่งครา สามคนสองอสูรที่เพิ่งพุ่งมาได้เพียงครึ่งทางก็ถูกฟาดร่วงลงมาจากกลางอากาศ
นางค่อยๆ ร่อนกายลงมา เถาจี้ขับรถม้ามาถึงพอดี
เสวียนเมี่ยวเก็บกระบี่ ร่อนลงข้างกายพานอวิ๋นอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยเสียงขรึม “ข้างหน้ามีดักซุ่ม เมี่ยวเจิน พวกเจ้าทั้งสี่คนมิต้องหยุด รุดหน้าไปถ่ายเดียว รุดหน้าไปอีกห้าสิบลี้ก็คือโลกปฐพีไตรวิสุทธิ์”
เมี่ยวเจิน “แล้วอาจารย์อาน้อยเล่าเจ้าคะ”
เสวียนเมี่ยวเอ่ยเรียบๆ “มีข้ากับอาจารย์อาสามของเจ้าอยู่ นางย่อมไม่เป็นอันใด”
สายตาของเสวียนเมี่ยวทอดมองลงมา กวาดมองพานเสี่ยวเฮยแวบหนึ่งแล้วเอ่ย “พาแมวตัวนี้ไปด้วย”
“เหมียว~ ข้าไม่ไปหรอก อีกอย่างข้าจะหนีไปที่ใดได้ ห่างจากพานอวิ๋นเนิ่นนานเกินไปสัมผัสวิญญาณของข้าจะหลุดออกจากร่าง แล้วร่างนี้ก็ต้องตายกันพอดี”
ทว่าเสวียนเมี่ยวฟังภาษาแมวของมันไม่ออก รถม้าค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้เส้นทางแคบ เสวียนเมี่ยวหยิบกระดาษยันต์ออกมา 4 แผ่น ตบลงบนมุมทั้งสี่ของรถม้าโดยตรง
ในชั่วพริบตาที่รถม้าแล่นเข้าสู่ทางแคบ เสวียนเมี่ยวกระตุ้นแผ่นยันต์ ในเวลาเดียวกัน เงาดำนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาจากความมืดมิดทั้งสองฟาก ตรงดิ่งมายังรถม้า เสวียนเมี่ยวทะยานร่างขึ้นในชั่วพริบตา พุ่งประจันหน้ากับเงาดำเหล่านั้นพร้อมตวาดก้อง “ไป——”