ตอนที่ 279 วิ่งเข้า วิ่งเข้าไป

หวังชงไม่รู้อะไรเลย ยามนี้เขาเพิ่งจะปีนขึ้นมาบนภูเขา ครั้นเห็นพ่อของตน ยังมิทันได้เอ่ยปากก็จามออกมาฟอดใหญ่เสียก่อน

หวังเฟ่ยอิ่นพลันถอยห่างจากเขาไปแปดจั้งในทันใด “เจ้าติดโรคลมหนาวมาหรือ อย่าเข้ามาใกล้ข้า อย่าเอามาแพร่ใส่ข้าเชียว”

หวังชงรออยู่ครู่หนึ่งมิได้มีเสียงจามครั้งที่สองตามมา จึงเอ่ยอย่างอุโมงค์ใต้ดินว่า “เห็นได้ชัดว่านี่มีคนกำลังนึกถึงข้า มิใช่โรคลมหนาว”

หวังเฟ่ยอิ่นพึมพำ “ผู้ใดจะมานึกถึงเจ้า หากจะนึกถึงก็ต้องนึกถึงข้าสิ...”

หวังเฟ่ยอิ่นดีดนิ้วคำนวณวันเวลา พลางขมวดคิ้ว “คำนวณวันดูแล้ว ยามนี้อาจารย์อาน้อยกับพวกศิษย์น้องหญิงของเจ้าน่าจะยังอยู่ระหว่างทางไปจวนมณฑลฉางโจว กว่าจะกลับบ้านมาฉลองปีใหม่อย่างน้อยก็ยังมีเวลาอีกตั้งเดือน...”

“พวกนางอายุยังน้อย ไม่นึกถึงคนหรอก เช่นนั้นก็คงเป็นอาจารย์อาสามกับอาจารย์อาสี่ของเจ้าแล้ว พวกเขาขาดแคลนเงินรึ”

หวังชง “...พวกเขามิใช่ไปหาเงินหรอกหรือขอรับ”

หวังเฟ่ยอิ่นเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม “ปากของอาจารย์อาสามเจ้าเนี่ยสิ ข้าเอาแต่วิตกว่าเงินจะยังมิได้หา แต่จะถูกคนเอาสอบป่านคลุมหัวตีเสียก่อน ถึงเวลานั้นจะกลายเป็นติดหนี้ค่ายาสมุนไพรไปเสียฉิบ”

จิตใจของหวังชงสงบนิ่งดั่งสายน้ำ “มีอาจารย์อาสี่อยู่ด้วยขอรับ อาจารย์อาสามไม่ถูกคนเอาสอบป่านคลุมหัวหรอก”