ตอนที่ 278 ไร้เดียงสา

เมี่ยวเจินจึงยิ้มขึ้นมา “ดูท่าอาจารย์อาสี่ก็รู้สึกว่าอาจารย์อาน้อยมิได้ทำผิดเช่นกัน”

นางชะงักไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ทัศนะที่ดูเหมือนขัดแย้งกัน แท้จริงมิใช่ว่าจะต้องจำแนกถูกผิดออกมาให้ได้เสมอไป สภาพความเป็นจริงต่างกัน การรับมือย่อมต่างกัน ความถูกผิดก็ย่อมต่างกันด้วย”

ในแววตาของเสวียนเมี่ยวฉายประกายความสับสน “แต่กฎระเบียบมรรคาสวรรค์นั้นตายตัว มิได้คลุมเครือก้ำกึ่งจนไม่อาจกำหนดแน่ชัดเช่นนี้”

เมี่ยวเจิน “อาจารย์อาสี่ ท่านลุงอาจารย์ใหญ่เคยกล่าวไว้ว่า มรรค คือการคล้อยตามธรรมชาติ ทว่าธรรมชาติไร้ลักษณ์ ในเมื่อไร้ลักษณ์ ย่อมมิใช่สิ่งตายตัว”

นางเอ่ยเสียงแผ่ว “กฎเกณฑ์ที่ถูกกำหนดไว้ตายตัวหามใช่มรรคาสวรรค์ไม่ หากแต่เป็นกฎระเบียบที่มนุษย์ทึกทักกำหนดขึ้นให้ฟ้าดินเอง”

“ชั้นต่ำลงมา คือกฎหมายบ้านเมือง ชั้นกลาง คือบรรทัดฐานศีลธรรมที่มนุษย์บัญญัติขึ้น ส่วนชั้นสูงขึ้นไป ก็คือกฎเกณฑ์มรรคาสวรรค์ที่อาจารย์อาคิดว่าพวกท่านค้นพบ”

เสวียนเมี่ยวหันไปมองนางด้วยความประหลาดใจ

เมี่ยวเจินเอ่ย “อาจารย์อาน้อยมีจิตใจเที่ยงธรรมทั้งยังเมตตา การคล้อยตามเจตนาของพวกเขา จะมีสิ่งใดผิดเล่า อาจารย์อาสี่ ท่านให้ความสำคัญกับกฎเกณฑ์ฟ้าดินมากเกินไป กลับทำให้สูญเสียใจเดิมแท้ไปเสียแล้ว”

เสวียนเมี่ยวครุ่นคิด