เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
แม้จะพูดเช่นนั้น พานอวิ๋นและเมี่ยวเจินก็ยังคงรับชามที่นางส่งมาให้แล้วก้มหน้าก้มตากิน
จะว่าไปแล้ว การได้กินบะหมี่น้ำร้อนๆ สักชามในฤดูเหมันต์ช่างสบายตัวยิ่งนัก
แม้ลมจะพัดกรูเข้ามาในเรือนอย่างบ้าคลั่ง แต่เสียงกระดิ่งไม่ดังขึ้นอีกแล้ว และเสวียนเมี่ยวก็ไร้ร่องรอยไปแล้วเช่นกัน
พานอวิ๋นเห็นท่าทางไม่ทุกข์ร้อนใจเลยสักนิดของเถาจี้ นางจึงวางใจลงเช่นกัน ลุกขึ้นไปจุดธูปไหว้ท่านเทพเจ้าที่ดิน
พานอวิ๋นคารวะธูปก่อน เสียบธูปลงในกระถางธูปแล้วจึงยื่นมือไปจับเทวรูปเทพเจ้าที่ดินให้ตั้งตรง
พอนางจับเทวรูปเทพเจ้าที่ดิน แววตาก็พลันเฉียบคม สองนิ้วแทงออกไปดั่งกระบี่ คมปราณวิญญาณสายหนึ่งปาดผ่านธูปหนึ่งดอก หัวธูปพลันขาดสะบั้น พานอวิ๋นซัดฝ่ามือเดียวออกไป ลมฝ่ามือหอบเอาหัวธูปพุ่งปราดไปยังมุมห้อง “ท่านเทพเจ้าที่ดิน ขอยืมธูปของท่านใช้สักดอก ประเดี๋ยวจะคืนให้ท่านสามดอก”
หัวธูปพุ่งฟิ้วออกไป ขณะที่อินเฟิงสายหนึ่งเฉียดผ่านหัวธูปไปนั้น กลางอากาศก็พลันปรากฏร่างสีแดงสายหนึ่ง ตกลงบนพื้นดังแปะ พอดีอยู่ตรงหน้าพวกเถาจี้ทั้งสามคนที่กำลังถือชามดูเรื่องสนุก