กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นกอดอกพิงประตู ได้ยินดังนั้นก็มองไปยังเฉินซิ่วไฉ “ต้องการให้ช่วยหรือไม่”
เฉินซิ่วไฉส่ายหน้าให้นาง ก้าวเท้าไปข้างหน้า “ผู้ใดบอกว่าพวกเขาไร้บิดามารดา บิดามารดาของพวกเขายังมีชีวิตอยู่ทั้งนั้น”
คนที่มาตาเบิกกว้าง “เฉินซิ่วไฉ นี่เจ้าเป็นบ้าหรือแสร้งโง่งมกันแน่ บิดามารดาพวกเขาถูกโจรสลัดญี่ปุ่นฆ่าไปตั้งนานแล้ว จะยังมีบิดามารดาที่ไหนอีก”
เฉินซิ่วไฉกล่าว “เอกสารราชการของราชสำนักระบุไว้อย่างชัดเจน การรุกรานภายในของโจรสลัดญี่ปุ่นคราวนี้มีผู้บาดเจ็บล้มตายเพียงสิบเอ็ดคน หมู่บ้านของพวกเราไม่ได้รับหนังสือรับรองการเสียชีวิตของพวกเขา ในเมื่อไม่มีหนังสือรับรองการเสียชีวิต พวกเขาตายที่ใดกัน”
เขาเอ่ยว่า “หากเจ้าคิดจะรับพวกเขาไปสถานสงเคราะห์เด็กก็ได้เช่นกัน ไปเอาหนังสือสละสิทธิ์เลี้ยงดูกับบิดามารดาของพวกเขามาก่อน แล้วค่อยมาขอคนกับข้า”
“เจ้า เจ้า เจ้า พวกเขาตายกันหมดแล้ว เจ้าจะให้ข้าไปหาพวกเขาเพื่อเอาหนังสือสละสิทธิ์เลี้ยงดูที่ใดกัน”
เฉินซิ่วไฉกล่าว “ศาลาว่าการบอกว่าพวกเขายังไม่ตาย!”
“หากเจ้าจะบอกว่าพวกเขาตาย ก็จงไปเอาหนังสือรับรองการเสียชีวิตที่ศาลาว่าการมา มีหนังสือรับรองการเสียชีวิต ยืนยันว่าพวกเขาเป็นเด็กกำพร้าแล้ว ค่อยมารับคน!”