เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เซวียเสารับเงินมาแล้วผงกศีรษะกล่าว “พรุ่งนี้จะเล่า ข้าจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่ของวันมะรืน และจะพักอยู่ที่ร้านจนถึงเช้าตรู่ของวันมะรืนเช่นกัน”
เถ้าแก่ภัตตาคารแสดงความเข้าใจ ค้อมกายถอยออกไป
ลูกจ้างรออยู่ด้านนอก พอเถ้าแก่ออกมาเขาก็ปรี่เข้าไปหาแล้วกล่าว “เถ้าแก่ ซินแสเฉินมาแล้วขอรับ เขามาฟังติดกันสองวันแล้ว ทั้งยังออกไปสืบความดูรอบหนึ่ง เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงขอรับ ตอนนั้นในกองกำลังปราบโจรมีนักพรตที่ชื่อซานจู๋อยู่จริงๆ ได้ยินว่านางกับหลานศิษย์ตัวน้อยทั้งสองของนางคือซื่อสุ่ยกับอู่หั่วถูกซ่งเป่ยหัวหน้าโจรรับสมัครเข้าไปเป็นองครักษ์โดยบังเอิญ ผลปรากฏว่านางมีสายตาเฉียบแหลม มองออกว่าซ่งเป่ยเป็นชาวญี่ปุ่น จึงเกิดความสงสัย ถึงได้รู้ว่าตนเองหลงเข้ามาในรังโจร จากนั้นก็...”
“พอแล้ว พอแล้ว ที่เจ้าพูดมาตอนนี้ล้วนเป็นเรื่องที่คุณชายเซวียเคยเล่าไปแล้วทั้งนั้น มีจุดไหนที่คุณชายเซวียไม่ได้เอ่ยถึงบ้างหรือไม่”