กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นกลืนน้ำลาย ตบมือเบาๆ พลางเอ่ยเสียงค่อย “เช่นนั้นหากข้าไปเอา ศิษย์พี่ใหญ่จางจะยอมให้หรือ”
“ข้าจะเขียนจดหมายลายมือให้เจ้าฉบับหนึ่ง เขาจะให้อย่างแน่นอน”
พานอวิ๋นยกนิ้วโป้งให้เสวียนเมี่ยว
เถาจี้ที่ฝังเข็มและกรอกยาให้เฉินซิ่วไฉเสร็จแล้วเดินเข้ามา เอ่ยลอยๆ ว่า “เอามาให้เยอะหน่อย ในนั้นมีของไม่น้อยที่ศิษย์พี่หญิงของพวกเจ้าเป็นคนเอามา หากพวกเจ้าไม่เอา วันหน้าก็รังแต่จะทำให้ผู้อื่นได้ประโยชน์ไปเปล่าๆ”
พานอวิ๋นกล่าวทันควัน “ข้ากลับไปจะเอามาทันที”
คัมภีร์ลับวรยุทธ์ทั้งสามเล่มนั้นนางคัดลอกให้พี่ชายทั้งสอง เพียงแต่ของมีค่าเกินไป จึงคิดว่าเมื่อออกจากภูเขามังกรพยัคฆ์แล้วค่อยหาสำนักคุ้มภัยช่วยคุ้มส่งไป ไม่เหมาะที่จะส่งผ่านสำนักส่งจดหมายเอกชนหรือด่านพักม้า
ยามที่นางคัดลอกตอนนั้นก็ได้จดจำกระบวนท่าวิทยายุทธ์ข้างในไว้ทั้งหมดแล้ว
คนบำเพ็ญมรรคความสามารถเพียงนี้ย่อมมีอยู่แล้ว นางสามารถท่องจำแล้วคัดใหม่ได้อีกรอบ ทว่าในหอคัมภีร์ของเรือนฝานสี่ยังมีคัมภีร์ลับวรยุทธ์ชั้นดีอีกตั้งมากมาย หากมิต้องคัดลอก เช่นนั้นของที่นางจะส่งไปให้เหล่าพี่ชายก็คงมีมากกว่าเดิมได้อีกหน่อย...
พานอวิ๋นหัวเราะแฮะๆ พลางยิ้มเผล่
คนของหมู่บ้านไหวฮวามาถึงอย่างรวดเร็ว