ตอนที่ 269 ไม่ยอม ก็ไปหาจางหลิวเจิน

พานอวิ๋นรู้ว่าหมู่บ้านซวงหยางถูกสังหารหมู่หมู่บ้าน แต่ไม่นึกว่าจะถูกเข่นฆ่าจนเหี้ยนเกลี้ยงถึงเพียงนี้

นอกจากคนสิบเอ็ดคนที่วันนั้นไม่อยู่ในหมู่บ้านเพราะไปซื้อสมุนไพร ไปเยี่ยมญาติ หรือด้วยธุระสารพัดเรื่องแล้ว คนที่เหลือล้วนถูกขุดคุ้ยออกมาจากกองซากศพทั้งสิ้น

มีเด็กสี่คนที่ถูกซ่อนไว้ในกองฟางข้าว เด็กสองคนถูกซ่อนไว้ในคอกวัว...

ส่วนที่ชายชรารอดชีวิตมาได้ เป็นเพราะตอนนั้นเขา “ตาย” ไปแล้ว

การต้องทนเห็นลูกหลานถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา ทำให้คนเฒ่าหายใจไม่ทัน สลบเหมือดไปในบัดดล

แต่ทว่าอาจเป็นเพราะห่วงหน้าพะวงหลังเหลือล้น ยามที่พวกโจรสลัดญี่ปุ่นล่าถอยไปแล้ว ลมหายใจของเขาจึงค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา สุดท้ายก็คุ้ยหาเหลนตัวน้อยที่ยังพะงาบๆ อยู่ในกองศพจนพบ แล้วลากพาหนีรอดออกมาจากทะเลอัคคี

อ้อ เจ้าเด็กอายุราวสามขวบที่ตะโกนปาวๆ ว่าตนเองคือผู้นำพันธมิตรยุทธจักรคนนั้นก็คือเหลนของชายชรานี่เอง เขาเพิ่งจะได้ชื่อมาหมาดๆ ว่าเฉินซาโค่ว

เนื่องจากคนในหมู่บ้านล้มตายมากเกินไป คนหนุ่มสาวสองสามคนทนรับไม่ไหวจึงพากันจากไปเสีย

ส่วนคนที่ยังอยู่ต่อ ล้วนเป็นพวกที่ไปไหนไม่ได้ทั้งสิ้น

ชายชรากล่าวว่า “มีเพียงเฉินซิ่วไฉที่ไปได้แต่ไม่ยอมไป คนอื่นๆ หากไม่เด็กเกินไป ก็แก่เกินไป หรือไม่ก็ยังมีสิ่งผูกพันอยู่ที่นี่”