ตอนที่ 267 หัวเราะแปดเสียง

นายท่านหลิวสบถด่าในใจอย่างเกรี้ยวกราด เอ่ยขึ้นว่า “ที่ดินพวกเจ้าขายให้ข้าเองนะ...”

หลิวเฮยออกแรงกดทับตัวเขา “ขายให้เจ้าอันใดกัน ชัดเจนว่าเป็นการเช่า ตอนนั้นเจ้าเป็นคนบอกเองว่าหากลงชื่อที่ดินไว้ใต้ชื่อเจ้าจะเสียภาษีน้อยลง แล้วข้าก็มาทำงานที่บ้านเจ้า ไม่ต้องไปใช้แรงงานเกณฑ์ ข้าถึงได้ยอมลงชื่อที่ดินไว้ใต้ชื่อเจ้า”

อีกแปดคนที่เหลือก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ที่ดินนี้พวกเราอยากเอาคืนมาปลูกเองตั้งนานแล้ว เจ้าเอาไปปล่อยเช่าให้คนในหมู่บ้านเก็บค่าเช่านาตั้งหกส่วน แต่กลับแบ่งค่าเช่าให้พวกเราแค่สองส่วน...”

“ให้พวกเจ้าสองส่วนยังไม่มากพออีกรึ หากพวกเจ้าปลูกเอง ปีหนึ่งต้องส่งภาษีค่าเช่าให้ศาลาว่าการเท่าใด แล้วยังต้องไปใช้แรงงานเกณฑ์อีก” นายท่านหลิวกล่าวอย่างคับแค้นใจ “ลำพังพวกเจ้าที่เป็นคนโสดไม่กี่คนนี้ ที่บ้านมีแรงงานทำงานได้แค่คนเดียว หากพวกเจ้าไปใช้แรงงานเกณฑ์ แล้วที่ดินผืนนั้นจะปลูกอันใดขึ้นมาได้รึ”

“เมื่อปลูกไม่ขึ้น อย่าว่าแต่จะได้ค่าเช่านาฟรีๆ สองส่วนเลย แม้แต่ภาษีค่าเช่าจะส่งให้ศาลาว่าการพวกเจ้าก็ยังมีไม่พอ!”