ตอนที่ 266 สอนจนผิดทิศผิดทาง

“อ่านตำราให้มาก ขบคิดให้มาก เมื่อพวกเจ้าพบว่ากลเม็ดที่เขาปล่อยออกมา พวกเจ้าล้วนคลี่คลายได้ ทำให้เขาไม่อาจเอาเปรียบพวกเจ้าได้ เมื่อนั้นวาสนาของพวกเจ้าก็จะทัดเทียมกับเขา และเมื่อพวกเจ้าสามารถช่วงชิงผลประโยชน์กลับคืนมาจากตัวเขาได้ วาสนาของพวกเจ้าก็จะเหนือกว่าเขา”

หลิวเฮยครุ่นคิด “เช่นครานี้ ตอนห้าร้อยตำลึงเขาไม่ยอมซื้อ สุดท้ายกลับต้องควักเงินห้าพันตำลึงเพื่อซื้อค่ายกลนั้นกับนักพรต เช่นนี้วาสนาของนักพรตก็เหนือกว่าเขาแล้ว”

พานอวิ๋นพยักหน้า

หลิวเฮยกระจ่างแจ้งขึ้นมาในชั่วพริบตา “ทว่า นั่นเป็นเพราะบนตัวของนักพรตมีสิ่งที่เขาไม่อาจหาซื้อได้จากที่อื่น นี่เป็นของหนึ่งเดียวไร้คู่เปรียบ อีกทั้งท่านวรยุทธ์สูงส่ง เขาทำอะไรท่านไม่ได้ พวกข้าที่เป็นคนธรรมดาจะไปทำได้อย่างไรเล่า”

พานอวิ๋นกล่าว “บนตัวของทุกคนล้วนมีสิ่งที่ผู้อื่นไม่มี เจ้าดูต้นหญ้าต้นนี้สิ แม้มันจะเล็กกระจิริด ต้นไม้ใหญ่เบียดบังมิติของมัน มนุษย์และสัตว์เหยียบย่ำมัน แต่มันก็ยังคงยืนหยัดอย่างทรนงอยู่ตรงนี้ ต้นไม้ใหญ่อาจถูกลมพัดโค่น อาจถูกคนโค่นทำลาย มนุษย์และสัตว์ล้วนต้องสูญสลาย มีเพียงวัชพืชริมทางเหล่านี้ที่ปีแล้วปีเล่า ยังคงดำรงอยู่ตลอดมา”

หลิวเฮย “ที่ท่านพูดข้าล้วนเข้าใจ เขาคือต้นไม้ใหญ่ ส่วนพวกข้าก็คือวัชพืชเหล่านั้น ทว่าข้าก็ยังคิดหาหนทางไม่ออกอยู่ดี”

พานอวิ๋น “...”