เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
นายท่านหลิวทิ้งหลิวเฮยทันทีแล้ววิ่งไปหาพานอวิ๋น ทว่าเพราะรถม้าตกลงไปในคันนา ตอนที่เขาวิ่งขึ้นมาจึงสะดุดวัชพืชอย่างไม่ระวัง ล้มลุกคลุกคลานอยู่สองรอบกว่าจะตะเกียกตะกายขึ้นมาถึงบนถนน
“นักพรตซานจู๋ ท่านโปรดอย่าได้ถือสากับคนต่ำต้อยอย่างข้าน้อยเลย ขอได้โปรดยกโทษให้ด้วยเถิด ข้า ข้ายินดีจ่ายเงิน 500 ตำลึงเพื่อซื้ออาวุธเทพชิ้นนั้น ท่าน...”
พานอวิ๋นยิ้มบางๆ ให้เขา “ไม่มีแล้ว”
นายท่านหลิวกระแทกเข่าคุกเข่าลงกับพื้นพลางร่ำไห้เสียงดัง “นักพรตซานจู๋ ท่านช่วยคนในตระกูลหลิวของข้าและชาวตำบลทั้งหมดด้วยเถิด ตำบลของพวกเรามีคนมากกว่า 800 คนเชียวนะขอรับ~~”
พานอวิ๋นยื่นนิ้วมือออกมาห้านิ้ว แล้วแย้มยิ้มเบาๆ กล่าวว่า “5,000 ตำลึง”
เสียงร้องไห้ของนายท่านหลิวชะงักกึกอุดตันอยู่ในลำคอทันที
พานอวิ๋นมองสีหน้าของเขาแล้วหมุนกายเดินจากไปทันที
นายท่านหลิวพลันได้สติขึ้นมา เขารู้ดีว่าพานอวิ๋นไม่ใช่คนใจอ่อน หากยังตื๊อต่อไป เกรงว่าแม้แต่ 5,000 ตำลึงก็คงซื้อไม่ได้แล้ว
นายท่านหลิวแทบจะยอมแพ้ไปแล้ว 5,000 ตำลึงเชียวนะ สูงกว่า 500 ตำลึงถึงสิบเท่าตัว
หากบ่ายวันนี้เขาไม่ลังเล ตอบตกลงไปแต่แรก...