กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นเดินหน้าไปด้วยความโมโห ใช้ย่างก้าววิชาตัวเบาเหินไปไกลลิบจึงค่อยหยุดลง
พานเสี่ยวเฮยขดตัวอย่างสบายอารมณ์ในอ้อมอกเมี่ยวเหอ และหัวเราะเยาะนางอย่างเพลิดเพลิน
พานอวิ๋นหันขวับกลับไปถลึงตาใส่มัน “ขืนหัวเราะอีก ข้าจะโยนเจ้าลงร่องน้ำเสียเลย”
พานเสี่ยวเฮยหุบยิ้มทันควัน ร้องเหมียวๆ ว่า “เจ้าโดนคนข้างนอกทำให้อารมณ์เสีย ไม่ไปลงกับคนข้างนอก แต่กลับมาระบายใส่ข้า”
เมี่ยวเหอกล่าวสมทบเช่นกันว่า “ใช่เจ้าค่ะ อาจารย์อาน้อย ท่านอย่ารังแกเสี่ยวเฮยเลย คนที่น่ารังเกียจคือนายท่านหลิวผู้นั้นต่างหาก”
เมี่ยวเหอลูบพานเสี่ยวเฮยเบาๆ กอดมันโยกไปมาเพื่อปลอบประโลม
พานอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงมุมปากแย้มยิ้มเสแสร้ง “พวกเจ้าพูดถูก ข้าไม่โมโหแล้ว ไปกันเถอะ พวกเราไปหาบ้านต่อไป!”
เมี่ยวเจินกล่าว “อาจารย์อาสามกับอาจารย์อาสี่...”
“ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา เรื่องเร่งด่วนยามนี้คือหาเงินสำหรับสร้างบุญกุศลให้พอ ศิษย์พี่สามกับศิษย์พี่หญิงสี่จะหลงหายไปได้หรือไร?”
ตระกูลเจิ้งอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลเจิ้ง ที่นั่นเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่มาก ขนาดแทบไม่ต่างจากเมืองเล็ก