ตอนที่ 263 โกรธแล้ว

พานอวิ๋นกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้อีกครา นายท่านหลิวก้มกายรินน้ำชาให้นาง มาบัดนี้ ความแคลงใจทั้งมวลในก้นบึ้งหัวใจของเขาพลันมลายสิ้น ในสมองมีเพียงใบหน้าของชาวบ้านหมู่บ้านซวงหยาง หมู่บ้านไหวฮวา และพวกโจรสลัดญี่ปุ่นอย่างซ่งเป่ยผุดวาบขึ้นมาไม่ขาดสาย

แม้เขาจะไปมาหาสู่ ทำการค้ากับพวกโจรสลัดญี่ปุ่น ทว่ายิ่งรู้แจ้งแก่ใจดีว่า โจรสลัดกลุ่มนั้นหาได้เห็นแก่ไมตรีจิตไม่ ในสายตามีเพียงผลประโยชน์เท่านั้น

ดังนั้น หากพวกมันปักใจแน่วแน่ว่าจะปล้นเขา การแสร้งทำเป็นดีด้วยย่อมไร้ประโยชน์ การใช้เงินติดสินบนยิ่งไร้ประโยชน์สิ้นดี

โจรสลัดกลุ่มนั้นที่ไม่รู้จักพอ มีแต่จะถูกกระตุ้นความกระหายในการแย่งชิงให้ยิ่งใหญ่โตขึ้น ดังนั้นในช่วงเวลาเดินมาเพียงสั้นๆ นายท่านหลิวก็คิดตกแล้วว่า หากตระกูลหลิวคิดจะสลัดพวกโจรสลัดญี่ปุ่นให้พ้น วิธีการที่ดีที่สุดก็คือต้องฆ่าพวกมันให้หมดสิ้น หรือไม่ก็ อย่าเปิดโอกาสให้พวกโจรสลัดญี่ปุ่นขึ้นฝั่งได้อีก

เรื่องลักลอบค้าอันใด เรื่องร่วมมืออันใด ล้วนถูกเขาโยนทิ้งไปเบื้องหลังเสียสิ้น

ใช่แล้ว การลักลอบค้าสามารถทำเงินได้มหาศาลจริง ทว่าความเสี่ยงก็ใหญ่หลวงนัก

อีกทั้งในฐานะเจ้าที่ดิน ความมั่นคงและทรัพย์สินที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลหลิวอยู่ที่ผืนดินมิใช่หรือ

การลักลอบค้าเป็นเพียงการเติมแต่งให้งดงามขึ้นเท่านั้น