เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
การหยั่งเชิงของเสวียนเมี่ยวก็คือ หลังรับประทานอาหารเสร็จ นางก็ได้เปิดอกพูดคุยกับเฉินเหวินอย่างจริงจังยกใหญ่
ในคืนหลังจากที่เฉินเหวินกลับไปยังกองรักษาการณ์ชายแดน ซ่งเป่ยก็ลากสังขารที่บาดเจ็บสาหัสหลบหนีออกไป
หลังจากนั้นไม่นาน ศพของซ่งเป่ยก็ถูกพบในทะเล ไม่รู้ว่าเขาคิดจะหนีอย่างไร ผลลัพธ์คือจมน้ำตายในทะเล ซ้ำยังถูกน้ำทะเลซัดมาติดริมฝั่ง ในที่สุดก็ถูกทหารที่ลาดตระเวนลากกลับไป
สีหน้าของอู๋เสี้ยวลี่ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง เอ่ยซักถามทหารที่เฝ้ายามซ่งเป่ย “คนที่ตันเถียนถูกทำลาย ทั้งร่างมีบาดแผลมากถึงเพียงนี้พวกเจ้ายังเฝ้าไว้ไม่อยู่ จะมีประโยชน์อันใดที่เลี้ยงพวกเจ้าไว้”
เหล่าทหารต่างก้มหน้าด้วยความละอายใจ
อู๋เสี้ยวลี่กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “ไปสืบมาให้ข้า ขุดรากถอนโคนสืบให้ถึงที่สุด ซ่งเป่ยหนีออกไปได้อย่างไรกันแน่ ก่อนหนีได้พบผู้ใดหรือไม่ แล้วได้ทิ้งสิ่งใดไว้หรือเปล่า”
ฉู่เหลียงตอบรับคำสั่ง
เฉินเหวินมองดูอยู่แต่ไกล เชลยไม่ได้อยู่ในการควบคุมของทหารตน ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่เกี่ยวข้องกับเขา
อู๋เสี้ยวลี่เองก็รู้ว่าไม่เกี่ยวกับเฉินเหวิน แต่เขากลับขัดหูขัดตานัก เห็นหน้าทีไรก็อยากจะบันดาลโทสะ อีกทั้งยังอดสงสัยไม่ได้ว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเฉินเหวินจริงๆ หรือ