ตอนที่ 256 ยุยง

เฉินเหวินกำลังตรวจนับเชลยศึก แท้จริงแล้วก็คือการแยกแยะจัดหมวดหมู่นั่นเอง

โจรสลัดธรรมดาที่สามารถรับเข้าเป็นครัวเรือนทหารได้ ล้วนถูกรวบรวมจัดเข้าสังกัดทั้งหมด รวมถึงครอบครัวของพวกเขาด้วย

ส่วนชาวญี่ปุ่น หรือคนจากแว่นแคว้นอื่น ที่ต้องมัดก็มัด ที่ต้องขังก็ขัง ทั้งยังแยกป้ายระบุตัวตนไว้อย่างชัดเจน

จำพวกอย่างซ่งเป่ยนั้นต้องบั่นคอเพื่อเตือนขวัญ แต่จำพวกอย่างซงผู่นั้นสามารถจ่ายเงินค่าไถ่เพื่อไถ่ตัวได้ และยังมีองครักษ์ชุดเทาประปรายอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วล้วนอยู่ในแถวผู้ต้องโทษบั่นคอทั้งสิ้น

ดังนั้นจึงต้องแยกคุมขังเป็นสัดส่วน

ยามที่พานอวิ๋นเดินตรงไปยังเฉินเหวิน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเกือกม้าดังกระทบพื้นตับๆ จากทางด้านหลัง นางอดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นบนหาดทรายมีม้าสิบกว่าตัวกำลังเหยาะย่างตรงมาหาพวกเขา

พานอวิ๋นใจกระตุกวูบ อดมิได้ที่จะชะงักฝีเท้าลง

ผู้เป็นหัวหน้าคือบุรุษวัยกลางคน ด้านหลังมีทหารสวมเกราะติดตามมา เฉินเหวินแลเห็นพวกเขาจึงรีบนำลูกน้องใต้บังคับบัญชาเดินผ่านพานอวิ๋นรี่เข้าไปต้อนรับ “แม่ทัพผู้น้อยคารวะท่านรองผู้บัญชาการตรวจการ”

อู๋เสี้ยวลี่ลงจากหลังม้า ผงกศีรษะให้เฉินเหวินเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม “เจ้าจับกุมซ่งเป่ยได้แล้วหรือ”

เฉินเหวินก้มหน้าขานรับ “ขอรับ เป็นพันธมิตรยุทธภพและจวนเทียนซือลงมือ จึงรวบตัวมันไว้ได้”