เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เฉินเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคำเล่าลือว่าจู้จื่อซุ่นดูเหมือนจะมีวรยุทธ์ไม่เลว จึงมิได้ซักไซ้ไล่เลียง เอาภาพเหมือนส่งมอบให้แก่ทหารไปพร้อมกันแล้วจึงค่อยเงยหน้ามองไปยังพวกอาซิ่น
เขาพินิจพิจารณาคนหัวจดเท้าซ้ายขวาไปรอบหนึ่ง ทั้งยังยื่นมือไปลูบคลำแขนขององครักษ์ชุดน้ำเงินสองสามคน พยักหน้าด้วยความพอใจอยู่บ้าง
จึงค่อยเอ่ยถาม “ไม่ว่าพวกเจ้าจะขึ้นเกาะมาได้อย่างไร หลายปีมานี้ที่พวกเจ้าช่วยคนชั่วทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ปล้นชิงเรือเดินทะเลล้วนเป็นความจริง ต่อให้ราชสำนักจะเปิดโอกาส ละเว้นโทษตายให้แก่พวกเจ้า โทษทัณฑ์ความผิดก็มิอาจละเว้น”
“ทว่าบัดนี้มีวิธีหนึ่งที่สามารถละเว้นโทษหนัก ทั้งยังคุ้มครองครอบครัวญาติสนิทได้ ก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกเจ้าจะยอมหรือไม่แล้ว”
อาซิ่นรู้แล้วว่าสิ่งที่เฉินเหวินต้องการคือสิ่งใด กัดฟันเอ่ย “ผู้บัญชาการพันครัวเรือนโปรดกล่าวมาเถิด”
“เข้ากองทัพ ลงทะเบียนทหาร” ผู้บัญชาการพันครัวเรือนกล่าว “ข้าสามารถรับรองความปลอดภัยของเจ้าและญาติสนิทของเจ้าได้”
อาซิ่นกำหมัดแน่น ครู่หนึ่งต่อมาจึงเค้นรอยยิ้มออกมา กุมหมัดคารวะคุกเข่าลงเอ่ย “ยินดีรับใช้เหน็ดเหนื่อยเยี่ยงสุนัขและม้าเพื่อผู้บัญชาการพันครัวเรือน”
พวกองครักษ์ชุดน้ำเงินด้านหลังเขาก็คุกเข่าลงทันทีเพื่อแสดงการยอมสวามิภักดิ์