เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นยืนนิ่งอยู่ริมฝั่ง รอคอยให้เรือเทียบท่า
จางหนิงและหลี่จี้นำกลุ่มคนของจางเหวยเหลียงก้าวขึ้นไปต้อนรับ
ทหารที่เทียบท่าตรวจสอบสถานะของพวกเขาครู่หนึ่ง จึงยอมให้พวกเขาหลบไปด้านข้าง และเริ่มทยอยนำคนลงจากเรือ
พานอวิ๋นกับเมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอพิงอยู่ข้างเรือหมากรุก กอดกระบี่มองดูผู้คนที่ลงมาจากเรือด้วยท่าทางวางโต พลางเอ่ยวิพากษ์วิจารณ์เป็นระยะ “ดูสิ คนผู้นั้นเปียกโชกไปทั้งร่าง ต้องถูกงมขึ้นมาจากทะเลเป็นแน่ ดูท่าการทำศึกทางทะเลคงต้องหัดว่ายน้ำให้เป็นเสียแล้ว มิเช่นนั้นหากตกทะเลไปคงไม่มีชีวิตรอจนคนมาช่วย”
“อาจารย์อาน้อย พวกเรากลับถึงภูเขาแล้วจะต้องหัดว่ายน้ำหรือไม่”
“หัดสิ บนเขามีแอ่งน้ำอยู่พอดี”
เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอตัวสั่นสะท้านพร้อมกัน เอ่ยเสียงตื่นตระหนกว่า “ว่ายน้ำในสระโอบดวงดาวหรือ!”
พานอวิ๋นหันศีรษะไปมองพวกนาง “มีปัญหาอันใดหรือ”
เมี่ยวเจิน “หนาวนัก”
เมี่ยวเหอ “อีกทั้งยังเป็นฤดูเหมันต์”