ตอนที่ 252 บนทะเล

เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอเห็นดังนั้น จึงนั่งขัดสมาธิลงร่วมสวดบทคัมภีร์ด้วยเช่นกัน

ทุกคนมองดูอย่างเงียบงัน ฟังเสียงบทคัมภีร์แว่วก้องวนเวียนอยู่ข้างหูอย่างแผ่วเบา จิตใจพลันสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

“พวกเขาก็เหมือนพวกเราหรือ เพราะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหวถึงได้มาเป็นโจรสลัด?”

“คงจะใช่กระมัง มิฉะนั้นผู้ใดจะยินดีมาเป็นโจรสลัดเล่า อย่างพี่ใหญ่... ไม่สิ อย่างไอ้โจรสลัดซ่งเป่ยผู้นั้น แล้วก็เด็กหนุ่มผิวขาวเนียนที่เพิ่งถูกจับได้นั่น พวกเขาเคยถือดาบใหญ่บุกไปชิงสิ่งของอยู่แถวหน้าสุดจริงๆ เมื่อใดกัน?”

“พวกเขาเพียงแค่นั่งอยู่บนเรือคอยตรวจนับทรัพย์สินที่ปล้นชิงกลับมาได้ก็พอ”

“มีเพียงพวกเราที่อยู่ต่อไปไม่ไหวจริงๆ คนเหล่านี้ในหลุมก็เช่นกัน คนที่ร่ำรวยสูงศักดิ์จริงไม่มีทางตายหรอก”

สิ้นเสียงกระซิบกระซาบ บรรดาองครักษ์ชุดน้ำเงินต่างก็บังเกิดความรู้สึกเวทนาอาลัยอาวรณ์ในชะตากรรมเดียวกัน

ในภายภาคหน้าพวกเขาก็คงจะตายใต้คมดาบกระบี่เช่นกันกระมัง?

ถึงเวลานั้นจะได้ทอดร่างตายในต่างแดน หรือว่าจะได้นำร่างกลับไปฝังยังบ้านเกิดเมืองนอนกันแน่?

หากต้องทอดร่างตายในต่างแดน จะมีผู้ใดเหมือนนักพรตซานจู๋ที่คอยสวดคัมภีร์โปรดทุกข์ นำพาดวงจิตดวงกายของพวกเขาด้วยการปลดปล่อยวิญญาณกลับสู่บ้านเกิดเมืองนอนหรือไม่?