เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ซงผู่ที่พิงอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะยืดตัวตรงแล้วชะโงกหน้ามองไป
พานอวิ๋นหันศีรษะไปมองเขา ยิ้มบาง “อยากดูรึ”
ซงผู่ล้มตัวลงนอนทันที หัวเราะอย่างอ่อนแรง “ข้าเพียงแค่อยากรู้อยากเห็น แม่นางกำลังคำนวณสิ่งใดอยู่รึ”
พานอวิ๋น “โปรดเรียกข้าว่ามหาปรมาจารย์”
ซงผู่เปลี่ยนคำพูดทันควัน “มหาปรมาจารย์กำลังคำนวณสิ่งใดอยู่รึ”
“คำนวณที่ซ่อนสมบัติของตระกูลมัตสึอุระของพวกเจ้าน่ะสิ” พานอวิ๋นเอ่ย “มาถึงที่แล้ว จะกลับมือเปล่าได้อย่างไรเล่า”
ซงผู่อึ้งไป รีบเอ่ยถาม “เช่นนั้นเจ้าคำนวณออกแล้วหรือยัง”
พานอวิ๋น “พอเห็นเค้าลางบ้างแล้ว แต่ยังขาดอยู่อีกนิด มิสู้คุณชายมัตสึอุระช่วยบอกข่าวสารแก่ข้าเพิ่มสักหน่อยเป็นไร”
ซงผู่เอ่ยทันที “ข้าไม่รู้ จริงๆ นะ ข้ายังอายุน้อย ครั้งนี้แค่มาเปิดหูเปิดตาเท่านั้น...”
พานอวิ๋นมีสีหน้าประหลาดใจ “การสั่งสอนของตระกูลมัตสึอุระของพวกเจ้านี่แปลกประหลาดจริงๆ เอาการเป็นโจรสลัดมาฝึกฝนประสบการณ์เนี่ยนะ”