เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋น “อย่าร้อนใจไป เงินเหล่านี้ข้าคิดหาที่ไปให้มันได้แล้ว วางใจเถิด ข้ารักเงินทอง แต่ข้ายิ่งรักชีวิตตนเองมากกว่า ย่อมไม่เอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นหรอก”
พานอวิ๋นล้วงเอาถุงมือคู่หนึ่งออกมาจากมิติแดนวิญญาณแล้วสวมใส่ นี่คือถุงมือที่ภูเขาไตรวิสุทธิ์ตระเตรียมไว้สำหรับหลอมโอสถ สมุนไพรบางชนิดมีพิษ ไม่อาจสัมผัสด้วยมือเปล่า ดังนั้นที่ภูเขาไตรวิสุทธิ์ของพวกเขาจึงมักมีถุงมือสำรองไว้เป็นจำนวนมาก
พานอวิ๋นมีสีหน้ารังเกียจขณะเอื้อมมือไปกระชากเข็มขัดของจู้จื่อซุ่น
พานเสี่ยวเฮยก็รู้สึกว่าภาพฉากนี้บาดตาอยู่บ้าง จึงเบือนหน้าแมวหนีแล้วถาม “ใช้พลังปฐมของเจ้าปาดเปรี้ยงปร้างสักสองที ฉีกเสื้อผ้าของเขาให้ขาดกระจุยเหมือนกับที่ทำลายเสื้อผ้าของซ่งเป่ยไม่ได้หรือ”
พานอวิ๋นมองมันด้วยสีหน้าเหมือนมองคนปัญญาอ่อน “แล้วก็ให้แผนที่ทะเลแหลกละเอียดไปด้วย จากนั้นข้าค่อยมานั่งต่อมันทีละชิ้นๆ อย่างนั้นหรือ ข้าว่างมากนักรึไง”
พานเสี่ยวเฮยหุบปากฉับในทันที
พานอวิ๋นดึงสายรัดเสื้อของจู้จื่อซุ่นออก จากนั้นก็ลูบคลำตามสาบเสื้อ แขนเสื้อ กางเกง และรองเท้าของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าคลำไม่พบสิ่งใด นางจึงอดขมวดคิ้วไม่ได้
พานเสี่ยวเฮยก็ช่วยใช้เท้าแมวเหยียบดูสองสามที พลางส่ายหน้าเอ่ย “ไม่พบว่าบนตัวเขาซ่อนสิ่งใดไว้เลย”