เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“จู้จื่อซุ่นรึ เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอกหรือ” หลี่จี้ชี้ไปยังมุมหนึ่งของเกวียนด้านหน้า ทว่ากลับพบกะทันหันว่าตรงนั้นว่างเปล่าไร้ร่องรอย มีเพียงต้นหญ้าที่ถูกเหยียบแบนราบ
เขาเบิกตากว้างในชั่วพริบตา “คนเล่า เมื่อครู่ยังอยู่เลย”
พานเสี่ยวเฮยกำลังส่งเสียงเอะอะในหัวของนาง “เจ้าเร็วเข้าสิ ความเร็วของมันยิ่งมายิ่งเร็วแล้ว ข้าจะตามไม่ทันแล้วนะ”
พานอวิ๋นจึงหันกายกล่าวว่า “ข้าจะไปตามจับมัน จับตาดูซ่งเป่ยไว้ให้ดี หากทำหายไปอีกคน ข้าจะจับเจ้าแขวนไว้หน้าพันธมิตรยุทธภพ”
หลี่จี้หน้าแดงก่ำ ทั้งอับอายทั้งโมโห
พานอวิ๋นพุ่งทะยานเข้าไปในป่าไม้ พริบตาเดียวก็ไร้เงาร่องรอย ความเร็วยิ่งยวด
นางโผบินผ่านยอดไม้ไป ชั่วครู่หนึ่งก็มองเห็นพานเสี่ยวเฮยกำลังกระโดดไปมาระหว่างต้นไม้ด้วยความเร็วสูง ด้านล่างคือจู้จื่อซุ่นที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
เขาดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส กำลังเอียงกายเคลื่อนย้ายในป่าอย่างว่องไว ขณะเดียวกันยังอาศัยเงาไม้กำบังซ่อนร่าง ความเร็วยิ่งยวด ท่วงท่าแผ่วเบายิ่ง
หากมิใช่ว่ามีพานเสี่ยวเฮยอยู่บนต้นไม้ พานอวิ๋นคงคลาดสายตาจากร่องรอยของเขาไปหลายคราแล้ว