กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ซูอิง “เจ้า... เจ้าดูโหงวเฮ้งตอนกำลังต่อสู้ฆ่าคนเนี่ยนะ”
“ใช่” พานอวิ๋นพยักหน้าพลางเอ่ย “เป็นนิสัยที่ดีเพียงใดกัน โหงวเฮ้งของเขาเป็นโหงวเฮ้งขัดเจ้าผู้เป็นนายโดยแท้ และยามนี้ข้ากำลังต่อกรกับเจ้านายของเขา การที่เขาขัดเจ้านาย ก็มิเท่ากับส่งเสริมข้าหรอกหรือ”
“คนประเภทศัตรูเปิดหน้าแต่สหายลับเยี่ยงนี้ข้าชอบที่สุดแล้ว ซ้ำยังส่งเสริมข้าโดยไม่ได้ทำด้วยตนเองอีกต่างหาก” พานอวิ๋นเอ่ย “ข้าเพียงแต่ให้โอกาสเขาได้ช่วยส่งเสริมข้าเพิ่มอีกสองสามคราก็เท่านั้น ดูสิ เขาก็ล่อซงผู่ที่ข้าหาไม่พบออกมาให้แล้ว”
สีหน้าของซูอิงว่างเปล่าไปหมด “ขอรับ จิตใจของนักพรตซานจู๋นั้นดียิ่ง”
มิน่าเล่ายามเด็กพ่อแม่ถึงไม่ยอมให้เขาล่วงเกินพระหรือนักพรตเต๋า แม้ที่บ้านจะยากจนจนดื่มได้เพียงข้าวต้มใส หากพบเจอนักพรตเต๋าคลุมกระสอบขาดๆ มาขอข้าวถึงเรือน ก็ยังต้องเจียดเสบียงอาหารของวันหนึ่งเพื่อมอบข้าวต้มข้นๆ ให้ถ้วยหนึ่ง
พ่อแม่บอกว่า ประการแรกเพื่อสร้างบุญกุศล ประการที่สองเพื่อไม่ให้ล่วงเกินผู้คน
เมื่อก่อนเขาคิดเพียงว่าพ่อแม่มีใจเมตตา มิได้รู้สึกว่าครอบครัวของพวกเขาจำเป็นต้องหวาดกลัวนักพรตเต๋าที่ตกอับจนต้องขอทาน ทว่าดูจากตอนนี้แล้ว...
เป็นเขาที่สะเพร่าไปเอง
สิ่งที่เหล่านักพรตเต๋าเป็นนั้นดูเหมือนจะหลากหลายยิ่ง ซ้ำยังน่ากลัวยิ่งนัก