กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พึงรู้ไว้ว่าพานอวิ๋นอยู่ขั้นที่ห้าระยะสูงสุดแล้ว เป็นถึงครึ่งก้าวโหวขั้นที่หนึ่ง นับว่าก้าวเข้าสู่ทำเนียบยอดฝีมือชั้นหนึ่งในยุทธภพแล้ว
เป็นดังคาด จางเหวยเหลียงเพิ่งถูกล้อม โจรสลัดญี่ปุ่นคนหนึ่งก็ฟันดาบออกมา ยามเขายกกระบี่ขึ้นต้านรับ เงาทมิฬสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านกายเขาไป...
จางเหวยเหลียงตอบสนองฉับไว ชักกระบี่กลับทันควัน ได้ยินเพียงเสียงดังเคร้ง สกัดดาบของเงาทมิฬไว้ได้ ทว่าไม่อาจกันได้หมด เอวด้านข้างของเขาถูกกรีดเป็นแผล เงาทมิฬพลันหยุดยืนเบื้องหลังเขา โน้มกายลงเตรียมพร้อมจู่โจมอีกคราอยู่ตลอดเวลา
ศิษย์น้องคนหนึ่งตระหนกยิ่ง “ชาวญี่ปุ่นผู้นี้ความเร็วไวนัก!”
“เป็นนินจา” จางเหวยฉินเอ่ยอย่างตึงเครียด “พวกมันยังมีค่ายกลดาบ เหวยเหลียงสู้พวกมันไม่ไหวแน่”
เขาหันขวับไปหาพานอวิ๋นทันที “ศิษย์น้องหญิงพาน รีบช่วยเหวยเหลียงเร็ว!”
พานอวิ๋นกอดกระบี่ของตนพิงต้นไม้อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม “ไฉนพวกเจ้าไม่เข้าไปเล่า”
“พวกเราต้องเข้าไปแน่ แต่คนที่มารับมือโจรสลัดญี่ปุ่นพวกนี้เห็นได้ชัดว่ามิใช่คนธรรมดา พวกเราสู้ไม่ไหวจริงๆ เหวยเหลียงยันไว้ได้อีกไม่นานแล้ว”
พานอวิ๋น “เจ้าบอกข้ามาก่อน ผู้ใดบงการให้เจ้ายุยงจางเหวยเหลียงมาเล่นงานข้า”
จางเหวยฉินลอบกัดฟัน “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องใด”