ตอนที่ 244 แยกเป็นสองทาง

เสวียนเมี่ยวพูดจบ ก็หันหลังกลับไปที่หัวเรือเพื่อปรึกษาหารือกับคนอื่นเรื่องการบุกโจมตีต่อไป

เซวียเสายืนนิ่งอยู่ที่ท้ายเรือเป็นเวลานาน สี่จินเอ่ยถามเสียงเบา “นายน้อย พวกเราไม่กลับไปช่วยพวกนาง พวกนางจะเข้าใจผิดคิดว่าพวกเราทอดทิ้งพวกนางไม่เหลียวแลหรือไม่ขอรับ”

เซวียเสา “...เจ้าช่างเข้าใจเสียจริงนะ”

เขากำลังกังวลจุดนี้อยู่จริงๆ ทว่าก็เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น

ในเมื่อพวกนางปลอดภัยแล้ว เช่นนั้นทุกสิ่งก็นับว่าราบรื่นปลอดภัยแล้ว ตอนนี้คนที่ไม่ปลอดภัยคือพวกตนต่างหาก

ยันต์สองแผ่นกลางอากาศมอดไหม้จนหมด ดอกไม้ไฟสั่งทำพิเศษเลือนหาย กระดาษยันต์สีเทากระจัดกระจายกลายเป็นเถ้าถ่านร่วงหล่นลงมาอย่างช้าๆ

ในแนวป่ามีเสียงสวบสาบแว่วมา ทุกคนหันหน้าไปมองพร้อมกัน ก็เห็นจางเหวยฉินเดินนำอยู่ด้านหน้า เส้นผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าทั้งสกปรกทั้งขาดวิ่น ทุลักทุเลเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนคนสองคนด้านหลังยังพาดบ่าคนไว้อีกคนละคน กึ่งพยุงกึ่งลาก พอเดินพ้นแนวป่าออกมา เห็นคนมากมายถึงเพียงนี้อยู่ที่นี่ โดยเฉพาะยามเห็นจางเหวยเหลียงยืนอยู่ข้างหน้าสุด น้ำตาของคนทั้งสองแทบจะไหลริน “ศิษย์พี่เหวยเหลียง ในที่สุดพวกเราก็หาท่านพบแล้ว”

ศิษย์น้องทั้งสองคนทิ้งคนบนบ่าลงแล้วพุ่งตรงไปหาจางเหวยเหลียง