เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นสะบัดกระบี่เดียวฟันเชือกบนมือของซ่งเป่ยขาดสะบั้น เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้น สวมเสื้อชั้นในเข้าไป
พานอวิ๋นรอให้เขาสวมเสร็จแล้วจึงใช้กระบี่ชี้ไปที่ห่อผ้าพลางเอ่ย “ของขวัญชิ้นต่อไปคือกางเกงตัวหนึ่ง หัวหน้าใหญ่และรองหัวหน้าใหญ่ของพวกเจ้าคือผู้ใด”
ซ่งเป่ยเอ่ย “พวกเราฟังคำสั่งจากจวนแม่ทัพ ที่เรียกว่าหัวหน้าใหญ่และรองหัวหน้าใหญ่เป็นเพียงขุนนางที่จวนแม่ทัพส่งมาเท่านั้น ในความเป็นจริงเรื่องราวทุกอย่างในต้าหมิงล้วนเป็นข้าที่คอยดูแล”
เขาเอ่ย “ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการถามอันใด ข้าสามารถบอกเจ้าได้ตรงๆ ข้าทำสิ่งเหล่านี้มิใช่เพียงเพื่อทรัพย์สิน แต่เพื่อเกียรติยศของตระกูลคิคุจิของข้าให้ผงาดขึ้นอีกครั้งในจิงตู”
พานอวิ๋นเข้าใจแล้ว เขาต้องการฟื้นฟูตระกูลนี่เอง
นางจ้องมองดวงตาของเขานิ่ง อดมิได้ที่จะยิ้มออกมา แม้ไม่รู้ว่าเขาปิดบังสิ่งใดไว้ แต่วาจาเหล่านี้ส่วนใหญ่กลับเป็นความจริง
ทว่า... “ใช้ทรัพยากรที่เผาฆ่าปล้นชิงมาฟื้นฟูตระกูล ไม่กลัวตระกูลของพวกเจ้าต้องตกนรกหมื่นกัลป์หรือไร”