ตอนที่ 242 ไต่สวน

พานอวิ๋นยิ้มพลางกล่าวว่า “ให้อาหารแมลงน่ะสิ เจ้าไม่รู้หรือว่าป่าผืนนี้เพราะมีกระดูกศพมากเกินไป จึงเพาะเลี้ยงแมลงไว้มากมาย จากการสังเกตของข้า มีทั้งตะขาบ เหลือบ เห็บ อ้อ แล้วยังมีมดพิษด้วย หลายปีมานี้เจ้าเลี้ยงดูพวกมันได้ดียิ่ง พวกมันคุ้นเคยกับกลิ่นอายของเจ้านานแล้ว ข้าอยากลองดูเสียหน่อยว่า พวกมันจะชอบกินเลือดเนื้อของศพมากกว่า หรือว่าหมั่นโถวสะอาดๆ... กับเลือดเนื้อของคนเป็นกันแน่”

กล้ามเนื้อของซ่งเป่ยสั่นระริกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากซีดขาวเล็กน้อย “พานซานจู๋ ข้ากับเจ้าไร้ความแค้นไร้ความขัดแย้ง เหตุใดเจ้าจึงใจคอโหดเหี้ยมต่อข้าเช่นนี้”

พานอวิ๋นขยี้หมั่นโถวในมือจนแหลกละเอียดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พลางกล่าวว่า “ผู้ใดบอกว่าพวกเราไร้ความแค้นไร้ความขัดแย้ง เจ้าเข่นฆ่าเพื่อนร่วมชาติของข้า ปล้นชิงพี่น้องของข้า ความแค้นระดับชาติใหญ่หลวงปานนี้ขวางอยู่ตรงหน้า เจ้ากลับแสร้งมองไม่เห็น”

ซ่งเป่ยแค่นหัวเราะ “โจรสลัดในประเทศของพวกเจ้าแปดเก้าในสิบส่วนล้วนเป็นคนของต้าหมิง เจ้าไม่ไปเคียดแค้นพวกขุมอำนาจใหญ่เหล่านั้น แต่กลับมาเคียดแค้นขุมอำนาจเล็กๆ อย่างพวกเรา เห็นได้ชัดว่ารังแกคนอ่อนแอหวาดกลัวคนเข้มแข็งเช่นกัน”