ตอนที่ 241 เก็บกวาดกระดูกศพ

พวกทหารทางการเห็นว่าการทิ้งศพไว้เช่นนี้ยิ่งข่มขวัญชาวประมงได้ดีกว่า จึงไม่ฝังเสียเลย ปล่อยทิ้งไว้สองฟากฝั่งป่าข้างสุสานรกร้างแต่กาลก่อนเช่นนั้นเอง

พวกพานอวิ๋นคล้ายลอยคว้างอยู่กลางอากาศ จับจ้องมองผู้คนในราตรีอันมืดมิดกำลังช่วยกันยกเรือลำหนึ่งเคลื่อนย้ายไปอย่างระมัดระวัง

คนเก้าคนกึ่งลากเรือลำหนึ่งผ่านไป พงไพรลึกสงัด มีเสียงนกกระทาดังขึ้นเป็นระยะ

ทุกคราที่เสียงนกกระทาดังขึ้นมา พวกเขาก็อดตัวสั่นสะท้านไม่ได้ จากนั้นจึงกวาดตามองสองข้างทางด้วยความกระสับกระส่าย

ครั้นมองเห็นกระดูกขาวโพลนใต้แสงจันทรา พวกเขาก็รีบท่องสวดถึงมาจู่เสียงแผ่วเบาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมาจู่คุ้มครองหรือไม่ ทางสายเล็กที่มักมีไอพิษตลบอบอวลกลับไม่มีหมอกพิษแม้แต่น้อย แสงจันทรายังสาดส่องเบื้องหน้ากระจ่างชัด ช่วยให้พวกเขาสัญจรผ่านไปได้อย่างราบรื่น

คนทั้งเก้าคลำทางไปจนถึงริมทะเล วางเรือลง ห้าคนขึ้นเรือ สี่คนอยู่ดูต้นทาง

พวกเขาค่อยๆ ดันเรือลงทะเลอย่างระมัดระวัง พายเรือออกไปอย่างแผ่วเบา สี่คนที่เหลือก็หาโขดหินริมฝั่งไม่กี่ก้อน แยกกันหมอบอยู่เป็นคู่

ราตรีกาลแจ่มกระจ่าง ลมพัดอบอุ่น ค่ำคืนนี้เป็นช่วงเวลาที่เหมาะแก่การจับปลาอย่างยิ่ง