ตอนที่ 240 เซ่นไหว้ความแค้น

หูจิ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “เห็นเจ้าปฏิบัติต่อเขาเช่นนั้น จับเขาไปจะข่มขู่เจ้าได้จริงรึ สู้จับสองคนที่อยู่ข้างกายเจ้านี่ยังดีเสียกว่า”

พานอวิ๋นมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “แม้ข้าจะสนิทสนมกับพวกนาง แต่หากว่ากันตามหลักคุณธรรมความถูกต้อง ในใจข้า ย่อมต้องเห็นนายน้อยจางสำคัญกว่าอยู่แล้ว”

จางเหวยเหลียงรู้สึกเพียงว่าแผ่นหลังมีเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นมาไม่หยุด เขาร้องตะโกนลั่น “เจ้าอย่ามาใส่ร้ายป้ายสีข้านะ หากเป็นเหตุให้ข้าถูกจับตัวไป พ่อแม่และท่านลุงรองของข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!”

พานอวิ๋นพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “เจ้าวางใจเถิดคุณชายจางเย่ ข้าจะปกป้องเจ้าเป็นอย่างดีแน่นอน”

จางเหวยเหลียง : ...

เมื่อเห็นพวกหูจิ่งเผยสีหน้าครุ่นคิดขึ้นมาบนใบหน้า จางเหวยเหลียงก็ใจหายวาบจนเย็นเฉียบ

เขาถูกพานอวิ๋นใส่ร้ายป้ายสีเข้าให้แล้ว หากเขาถูกศัตรูจับตัวไปข่มขู่นางจริงๆ เขาเชื่อมั่นเลยว่า นางจะต้องแสดงท่าทียอมสละคนใกล้ชิดเพื่อผดุงธรรม และลงมือสังหารเขาอย่างเปี่ยมคุณธรรมและเปิดเผยผ่าเผยเป็นแน่

จางเหวยเหลียงนึกเสียใจภายหลังแล้ว เขาควรจะเชื่อฟังจางเหวยฉิน ไม่ควรมาช่วยพานอวิ๋นเลยจริงๆ

ในที่สุดหูจิ่งและซูอิงก็ถูกมัดตัว ทว่าก่อนที่พวกเขาจะถูกมัด ก็ได้พาเหล่าองครักษ์ชุดน้ำเงินที่ยังพอเดินไหวไปช่วยกันหามองครักษ์ชุดเทาที่นอนเกลื่อนอยู่ไปไว้ข้างหนึ่ง แล้วมัดไว้อย่างแน่นหนา