เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
สีหน้าของคนทั้งสองดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ทว่ายังคงกุมหมัดคารวะกล่าว “ผู้น้อยจางหนิง”
“ผู้น้อยหลี่จี้”
“นักพรตน้อย พวกเราได้รับคำสั่งให้มาเฝ้าดูวิญญาณอาฆาตในสุสานรกร้างแห่งนี้ คำสั่งที่พันธมิตรยุทธจักรมอบให้พวกเราคือ ขังคนกลุ่มนี้ไว้ในหมอกสีขาว ไม่ให้พวกเขาออกไปก่อนฟ้าสว่างในวันพรุ่ง เดิมทีทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี เป็นพวกท่านที่จู่ๆ ก็โผล่มาเปิดศึกสู้กับพวกเขา จึงก่อให้เกิดผลลัพธ์เช่นนี้ขึ้น”
พานอวิ๋นแค่นหัวเราะ “พวกเจ้าช่างเตรียมการได้เพียบพร้อมเสียจริง รู้ว่าพวกเขาเตรียมเครื่องสังเวยมนุษย์เอาไว้ จึงจงใจยั่วยุให้วิญญาณอาฆาตคลุ้มคลั่ง ขยายพลังความสามารถของพวกมันขึ้น เพื่อให้เครื่องสังเวยมนุษย์ที่พวกเขาเตรียมมาไม่เพียงพอต่อการทำลายม่านหมอก”
“ทว่าน่าเสียดายที่พวกเขาขาดแคลนทุกสิ่ง แต่ไม่เคยขาดคน สังเวยชีวิตคนไปเก้าชีวิต หากยังทำลายม่านหมอกนี้ไม่ได้ เจ้าลองเดาดูสิว่าพวกเขาจะคัดเลือกองครักษ์ชุดน้ำเงินสักสองสามคนมาฆ่าเป็นเครื่องสังเวยทดแทนหรือไม่”
พานอวิ๋นหันหน้าไปถามจู้จื่อซุ่น “จู้จื่อซุ่น เจ้าติดตามซ่งเป่ยมานานที่สุด แต่ก่อนไม่เคยมีเรื่องที่องครักษ์ชุดน้ำเงินต้องทอดร่างมอดม้วยในหมอกหนาอยู่จริงๆ รึ”