เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเสี่ยวเฮยเดินทอดน่องกลับมาข้างกายพานอวิ๋น กระโดดผลุงเดียวขึ้นสู่อ้อมอกนาง จากนั้นก็ปีนขึ้นไปนั่งยองๆ บนไหล่ ถึงได้ร้องเหมียวๆ ถ่ายทอดสิ่งที่มันได้ยินมาอีกรอบหนึ่ง
พานอวิ๋นใจหายวูบ เครื่องสังเวยรึ
ในสายตาของนาง หมอกหนาที่ไม่ยอมสลายไปผืนนี้ก็คือปราณอาฆาตของดวงจิตอาฆาตนับไม่ถ้วน เครื่องสังเวยที่จะทำให้พวกมันล่าถอยไปได้ หากมิใช่ของที่สามารถข่มขวัญพวกมันและทำให้พวกมันรู้สึกหวาดกลัว
ก็คือชีวิตคน
มีเพียงต้องใช้เลือดคนเท่านั้นจึงจะดับปราณอำมหิตที่กำเนิดจากความแค้นของพวกมันลงได้ ไม่รู้เพราะเหตุใด พานอวิ๋นพลันนึกถึงขบวนพ่อค้าที่ติดตามอยู่ด้านหลังขบวนรถม้าขึ้นมาทันที
พานอวิ๋นคิดจะตามหาเมี่ยวเจินเพื่อไต่ถามทันที หันหน้าไปก็เห็นพวกอาซิ่นจ้องเขม็งมาที่นาง ทำให้นางวางค่ายกลเก็บเสียงเพื่อกระซิบกระซาบกันก็ไม่ได้ ได้แต่ส่งกระแสเสียงเข้าหู
“เมี่ยวเจิน ขบวนพ่อค้าที่ตามหลังขบวนรถม้าแยกย้ายไปหมดแล้วหรือไม่”
เมี่ยวเจินชะงักไปครู่หนึ่ง หลุบตาลง นางยังมิได้เรียนรู้วิชาส่งกระแสเสียงเข้าหู จึงทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นแล้วส่ายศีรษะให้พานอวิ๋นเบาๆ