ตอนที่ 232 ศัตรูของศัตรู

จางเหวยเหลียงลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย “จะเพราะอะไรได้อีกล่ะ นางต้องดูออกแน่ว่าคนพวกนี้มีหนี้ชีวิตติดตัว เลยคิดจะเอาพวกเขามาทำการบ้านน่ะสิ”

เขาแค่นเสียงหึทีหนึ่งพลางเอ่ย “ไม่ดูน้ำหน้าตัวเองเลยว่ามีกี่ชั่งกี่ตำลึง กล้าดีอย่างไรถึงพุ่งเข้าถ้ำโจร ไปหาวิธีให้คนส่งจดหมายไปเตือนนางฉบับหนึ่ง ให้นางรีบไสหัวออกมาเสีย”

จางเหวยฉินรีบตามไปกระซิบกระซาบ “ครั้งนี้ในยุทธภพมีคนมาไม่น้อยเลย ข้าได้ยินว่ากระทั่งจางเหวยอี้กับพวกที่สำเร็จการศึกษาไปแล้วก็ยังมา ข้ารู้สึกตะหงิดๆ ว่าคงไม่ใช่แค่เรื่องปราบโจรธรรมดาแน่ คนในยุทธภพเคลื่อนไหวเอิกเกริกปานนี้ พวกโจรสลัดเหล่านี้ก็อาจจะได้ยินข่าวเหมือนกัน เวลานี้ทุกคนจึงไม่กล้าขยับ เพราะกลัวจะแหวกหญ้าให้งูตื่น...”

เขาลอบสังเกตสีหน้าของจางเหวยเหลียงอย่างระมัดระวังพลางเอ่ย “พานอวิ๋นผู้นี้หยิ่งยโสยิ่งนัก พวกเรากับนางก็มีความแค้นต่อกัน ต่อให้ส่งจดหมายไปนางก็ใช่ว่าจะฟัง สู้ปล่อยให้นางไปเถอะ ไม่แน่ว่านางอาจจะสร้างผลงานทำการบ้านท่องยุทธศึกษาได้สำเร็จก็ได้นะ”

จางเหวยเหลียงพลันนึกถึงคำพูดที่ลุงรองด่าทอตนขึ้นมา “เจ้ามันไร้ความสามารถเอง แต่กลับริษยาคนมีความรู้ความสามารถ หรือเจ้าคิดว่าตนเองจะเข่นฆ่าเหล่าอัจฉริยะใต้หล้าให้สิ้นซากได้รึ”