ตอนที่ 231 ค่าบุญกุศลเดินได้

พานอวิ๋นเองก็นิ่งเงียบไป หากพวกโจรสลัดมีปืนใหญ่อยู่ในมือ เช่นนั้นปัญหาก็ใหญ่หลวงแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาสามสี่คนจะจัดการได้อีกต่อไป

พานอวิ๋นกล้าก้าวเข้ามาในแผนนี้ เป็นเพราะมั่นใจว่าในที่แห่งนี้ไม่มีผู้ใดเป็นคู่มือนางได้ ทว่าหากเครื่องมือของอีกฝ่ายล้ำหน้าและทรงอานุภาพถึงเพียงนี้ เช่นนั้นนางคงต้องคำนึงถึงความปลอดภัยในชีวิตของตนเองและเหล่าสหายตัวน้อยเสียแล้ว

พานอวิ๋นหันไปถามเมี่ยวเจิน “ของที่เจ้าหยิบมาจากในหีบเล่า”

เมี่ยวเจินจึงหยิบของสิ่งนั้นออกมา

สิ่งของทรงยาวสองชิ้นที่ห่อหุ้มด้วยฟางข้าวปรากฏขึ้นตรงหน้า ม่านตาของเซวียเสาหดเล็กลง กวาดสายตามองคนทั้งสามด้วยความประหลาดใจ ฟ้าดินในแขนเสื้อหรือ รากฐานครอบครัวของพวกนางหนาแน่นถึงเพียงนี้เชียวหรือ

พานอวิ๋นแกะสิ่งของออกแล้ว ครั้นปัดฟางข้าวออก ด้านในก็คือดาบขวางถังเล่มหนึ่งที่เปล่งประกายเย็นยะเยือก

ทุกคนต่างนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

เซวียเสาก้มตัวลงหยิบขึ้นมาเล่มหนึ่ง พินิจดูกระบังดาบและคมดาบอย่างละเอียด ทั้งยังยื่นมือไปดีดเบาๆ บนตัวดาบ เสียงกังวานใสไพเราะ

คนทั้งสองอดมิได้ที่จะสบตากัน ฝีมือการตีดาบนี้...

เซวียเสาเอ่ยว่า “ดาบขวางถังเป็นดาบที่ทางการและกองทัพเท่านั้นถึงจะได้ใช้ เท่าที่ข้ารู้ กองทัพทั่วไปและเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการยังไม่มีวาสนาได้ใช้ดาบที่มีตัวดาบชั้นดีและคมกริบถึงเพียงนี้”