ตอนที่ 229 เชื่อชั่วคราว

เมี่ยวเหอกับเมี่ยวเจินมองดูด้วยความอิจฉายิ่งนัก “ไม่รู้ว่าวันหน้าพวกเราจะปลุกพรสวรรค์ขึ้นมาได้หรือไม่”

พานอวิ๋นคิดดูแล้วเอ่ยว่า “จำเป็นต้องใช้ปราณวิญญาณจำนวนมหาศาลเข้าทะลวง หากหาเส้นชีพจรวิญญาณพบ ก็อาจจะได้”

วาจาสื่อสารกับสัตว์ นี่คือพรสวรรค์ของพานอวิ๋น แน่นอนว่า นี่ยังไม่เพียงพอ รอจนทวารใจของนางเติบโตขึ้นอีก พรสวรรค์ยกระดับขึ้นไปอีกสองขั้น บรรลุถึงดวงใจทวารทั้งเจ็ดพิสุทธิ์แล้ว นางก็ย่อมสามารถใช้วาจาสื่อสารสรรพสิ่งได้

มิเพียงจำกัดอยู่แค่สัตว์ แม้แต่พืชพรรณที่ยังมิได้กลายเป็นจิตวิญญาณ นางก็สามารถรับฟังความรู้สึกของพวกมัน หรือกระทั่งอ่านความทรงจำของพวกมัน ย้อนเวลาสู่อดีตได้

พานอวิ๋นกำลังคิดว่าจะไปหาสถานที่อันมีปราณวิญญาณเข้มข้นหรือสิ่งของวิญญาณเพื่อกระตุ้นพรสวรรค์ให้พวกนางได้จากที่ใด ก็พลันได้ยินเสียง “เหมียว” แหลมสูงของพานเสี่ยวเฮย

พานอวิ๋นช้อนสายตามองไป ก็เห็นคนผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้าพานเสี่ยวเฮย

พอแมวร้อง เขาก็เอี้ยวศีรษะมองมา

พานอวิ๋น “เซวียเสาหรือ”

เขาเดินออกมาจากความมืดมิด ในจุดที่แสงอัคคีส่องถึง ทำให้ผู้คนมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน ที่แท้ก็คือเซวียเสาจริงๆ