เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
คนทั้งสามในเกวียนไม่นึกฝันว่านางจะกล้าตรงเข้ามาเปิดม่าน ซ่งเป่ยยิ่งม่านตาหดเล็กลง ทั้งร่างพลันมึนงงไปชั่วขณะ พอได้สติก็รีบจะดึงตัวพานอวิ๋นออกไปทันที
ทว่าเขาเพิ่งจะลุกขึ้น จู้จื่อซุ่นที่นั่งอยู่ตรงกลางก็แค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง ซัดฝ่ามือเดียวตรงไปยังใบหน้าของพานอวิ๋น “เด็กรับใช้ผู้ไร้มารยาท!”
พานอวิ๋นเพียงหงายศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อย จากนั้นยื่นมือออกไปตบเข้าไปในเกวียนฉาดหนึ่ง...
ซ่งเป่ยสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างยิ่ง ร้องตะโกนลั่นว่า “ช้าก่อน!”
ทว่าคลื่นปราณสองสายปะทะเข้าหากันแล้ว เสียงดังปัง คลื่นอากาศเปิดออก รถม้าทั้งคันนอกจากส่วนพื้นด้านล่างแล้วล้วนถูกเปิดพัดกระจุยทั้งหมด
คนสองคนทางซ้ายและขวาในเกวียนใช้กำลังภายในคุ้มกายตั้งแต่ตอนที่จู้จื่อซุ่นลงมือ ในชั่วพริบตาหลังจากพานอวิ๋นลงมือ ยิ่งเร่งส่งกำลังภายในออกมาเพิ่มขึ้น ดังนั้นรถม้าจึงแตกกระจายออกไปรอบทิศเสียงดังปัง นอกจากซ่งเป่ยที่ตกจากรถม้าดังอึกแล้ว ทั้งสองคนล้วนไร้รอยขีดข่วน
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่เศษไม้ก็มิได้ตกลงบนร่างของทั้งสองคน
พานอวิ๋นยืนอยู่ข้างรถม้า รถม้าที่ปริแตกออกก็หลบเลี่ยงนางเช่นกัน ลอยขึ้นไปกลางอากาศ แล้วร่วงกราวลงมา