ตอนที่ 226 ช่างบังเอิญจริง

ทั้งสามสบตากัน แฮะๆ หัวเราะร่า

ซ่งเป่ยที่อยู่ในเกวียนด้านหน้าพวกนางพอดีจามออกมาหนึ่งที เขาขมวดคิ้ว ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดจมูกแล้วเอ่ยว่า “ต้องแยกพวกคนที่ตามมาข้างหลังออกจากขบวนรถของเราให้ได้ อย่าให้พวกเขาเข้ามาใกล้”

อาซิ่นขานรับ “ข้าแทรกรถม้าบรรทุกธัญพืชไว้ตรงกลางสองคันแล้ว ต่อให้มีคนเผลอข้ามขีดจำกัดตรงกลางมาก็ไม่มีทางจับสังเกตได้ขอรับ”

ซ่งเป่ยพยักหน้า เลิกม่านมองไปด้านหลังแวบหนึ่ง เขาเห็นพวกพานอวิ๋นทั้งสามนั่งพิงเกวียนหาวหวอดๆ อย่างเกียจคร้านเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงค่อยเห็นพวกพ่อค้าเดินทางที่ตามมาด้านหลัง

ช่างสับสนวุ่นวาย มีทั้งเกวียนทั้งสินค้า อีกทั้งยังมีผู้คนจำนวนมากสะพายห่อผ้าเดินเท้าก้าวตาม อาจเป็นเพราะกลัวจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง พวกเขาจึงไม่ได้ตามหลังอย่างเป็นระเบียบ ทว่ากลับเบียดเสียดอยู่ข้างรถ บางคนถึงกับเดินออกไปบนพื้นหญ้านอกเส้นทาง มองไปดำมืดละลานตาเป็นแถบ

“เหตุใดเที่ยวนี้คนเดินทางทั่วไปที่ตามมาถึงได้เยอะขนาดนี้”