ตอนที่ 223 วาสนาสัมพันธ์

พานอวิ๋น “เจ้าไม่รู้สึกรึว่าท่าทางการเดินของเขาดูแปลกพิลึกอยู่บ้าง สำเนียงท้องถิ่นก็ไม่เหมือนชาวแดนเหนือ ทั้งยังไม่เหมือนชาวเจียงหนาน แสร้งแกล้งทำเป็นสำเนียงชาวฝูเจี้ยน แต่กลับเลียนแบบได้ไม่เหมือนเท่าใดนัก”

เมี่ยวเจิน “เขายังหลงคิดว่าตนเองฉลาดเฉลียว ทว่าเพียงมองจากโหงวเฮ้ง ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นพวกคนชั่วหนีคดี มือแปดเปื้อนชีวิตผู้คนมามิน้อย พอคำนวณดูให้ละเอียดอีกครา เขากลับมิใช่ราษฎรแห่งต้าหมิงของพวกเราเสียด้วยซ้ำ”

เมี่ยวเจินเอ่ยว่า “แรกเริ่มข้ายังคิดว่าเขาเป็นคนของชนเผ่าทางเหนือ ทว่าเขาบอกว่าตนชื่อซ่งเป่ย ข้าร่ายมุทราคำนวณดูรอบหนึ่ง ก็คำนวณได้ว่ามาตุภูมิของเขาอยู่ทางบูรพามิใช่ทักษิณ จึงเดาได้ว่าหากมิใช่ชาวเกาหลี ก็คงเป็นชาวญี่ปุ่น อาจารย์อาน้อยร้ายกาจกว่าข้านัก เห็นเขาปราดแรกก็ดูออกว่าเป็นชาวญี่ปุ่น”

เมี่ยวเหอน้อยใจ “ไม่มีผู้ใดบอกข้าสักคน”

พานอวิ๋นลูบศีรษะของนางพลางเอ่ยว่า “เจ้าลองตรองดู ตั้งแต่พบเขาจนถึงบัดนี้ พวกเรามีโอกาสสงบเงียบที่จะได้อยู่พูดคุยกันตามลำพังสักกี่ครากัน”

เมี่ยวเหอคิดทบทวนดู ก่อนร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกัน คนผู้นั้นก็หาได้สำคัญอันใด

ครั้นพอกินข้าวร่วมกันเสร็จสิ้น พวกนางก็มัวแต่ยุ่งมาโดยตลอด ย่อมไม่มีเวลาเอ่ยสนทนาอย่างละเอียดจริงแท้