กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นโคลงศีรษะไปมาพลางเอ่ย “ผู้รู้ใจข้าคือเมี่ยวเจินโดยแท้ พวกเราไปสร้างความประหลาดใจอันน่ายินดีให้ศิษย์พี่สามกับศิษย์พี่หญิงสี่กันเถอะ”
เมี่ยวเจินเมี่ยวเหอ คิดในใจ เกรงว่าจะเป็นความตกใจเสียมากกว่ากระมัง
ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ไม่ได้ส่งเสียงอันใดอีก
อย่างไรเสียพวกนางก็เป็นเด็กรุ่นหลัง ย่อมต้องฟังผู้อาวุโส อาจารย์อาน้อยใหญ่ที่สุด พวกนางย่อมต้องฟังอาจารย์อาน้อยอยู่แล้ว แฮะๆๆ...
ทั้งสองไม่ปิดบังความเบิกบานใจของพวกตนแม้แต่น้อย
อำเภอหนานอันมีขนาดเพียงแค่นั้น โรงเตี๊ยมผิงอันอยู่ห่างจากศาลาว่าการอำเภอไม่ไกลนัก เดินไปตลอดทาง พวกนางยังพบร้านขายธัญพืชสองแห่ง และร้านขายยาสองแห่ง
หลังจากจดจำตำแหน่งไว้แล้ว ทั้งสามก็ขับเกวียนไปยังโรงเตี๊ยมผิงอันก่อน
ลูกจ้างในโรงเตี๊ยมเห็นคนทั้งสามกระโดดลงมาจากรถม้า สายตากวาดมองม้าแวบหนึ่ง ก็รีบเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที “แขกผู้มีเกียรติทั้งสามท่านเชิญด้านในขอรับ ทั้งสามท่านจะรับประทานอาหาร หรือจะพักค้างแรมขอรับ”
พานอวิ๋นเอ่ย “พักค้างแรม ช่วยนำรถม้าของพวกเราไปไว้ที่ลานหลัง อย่าแตะต้องของบนรถ จัดหญ้าแห้งชั้นสูงให้ม้าหนึ่งส่วน”
ลูกจ้างขานรับอย่างยินดี ก้าวขึ้นหน้าไปลูบถุงดูทีหนึ่งแล้วลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก มิใช่สิ่งของล้ำค่า