เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ทหารนายหนึ่งตบฝ่ามือเดียวลงบนโต๊ะอย่างแรง พลางเอ่ยอย่างเดือดดาล “แต่นางพอเข้าเมืองไปก็ตรงไปที่ศาลาว่าการอำเภอ นางมีความสัมพันธ์เก่าก่อนกับนายอำเภอ ต้องฟ้องเอาผิดพวกเราแน่ มารดามันเถอะ รู้อย่างนี้...”
เขาหันขวับไปมองทหารนายที่เอ่ยปากเรียก 1 ตำลึงเงินผู้นั้น ยื่นมือออกไปผลักอีกฝ่ายทีหนึ่งแล้วโมโหว่า “ติงหยวน วันนี้เจ้าทำบ้าอะไร แค่ธัญพืชคันรถเดียว เจ้าเปิดราคาเรียกภาษีเข้าเมืองตั้ง 1 ตำลึง ใครจะไปยอมจ่ายให้เจ้า!”
เมื่อครู่คนที่ชายร่างใหญ่ตบก็คือเขาเช่นกัน ฝ่ามือเดียวฟาดเข้าที่ศีรษะ ตอนนี้ในหูของเขายังส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ พอถูกเขาผลัก ติงหยวนก็หงายหลังล้มตึง ทั้งคนมึนงงไปหมด
ทหารนายนั้นคิดจะลงมือต่อ แต่ถูกชายร่างใหญ่ยื่นมือมาขวางไว้ เอ่ยหน้าเครึมว่า “พอได้แล้ว เรื่องเกิดขึ้นแล้ว จะด่าตีไปก็ไร้ประโยชน์ ช่วงนี้ทุกคนจงระวังเนื้อระวังตัวกันให้ดี ติงหยวน ข้ารู้ว่าตอนนี้แม่แก่ของเจ้ากินสมุนไพรต้องใช้เงิน แต่เจ้าก็อย่าให้มันเกินไปนัก เรื่องบานปลายขึ้นมา ใครก็อยู่ไม่เป็นสุข”
ติงหยวนก้มศีรษะต่ำเอ่ยว่า “ภรรยาข้ากำลังจะคลอดแล้ว...”
ชายร่างใหญ่ขมวดคิ้วมองเขา