เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ชายผู้นั้นกล่าวจบก็ยังทำให้พวกพานอวิ๋นสามคนดูเป็นตัวอย่าง ควักเงินอีแปะออกมาหนึ่งกำมือต่อหน้าทั้งสาม แล้วยัดส่งไปขณะที่ทหารทางการกำลังตรวจสอบทะเบียนราษฎรและใบผ่านทางของเขา
ทหารทางการเพียงเหลือบมองหน้าทะเบียนราษฎรที่เขายื่นมากับใบผ่านทางที่พับประกบไว้แวบหนึ่ง ก่อนจะโบกมือกล่าว “เข้าไปได้”
ช่างแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดกับการตรวจทะเบียนราษฎรและทะเบียนสำนักศึกษาของพวกพานอวิ๋นสามคนอย่างละเอียดถี่ถ้วนเมื่อครู่นี้
พานอวิ๋นพลันตาสว่าง “ที่แท้ก็ต้องจ่ายเงินเปิดทางในขั้นตอนนี้เอง ช่างผิดคาดยิ่งนัก ข้าน้อยเสียมารยาทแล้วจริงๆ”
เหล่าทหารทางการได้ยินเข้า มุมปากก็กระตุกยิ้มขึ้นมา
พานอวิ๋นก้มหน้ามองดูบนพื้น หยิบหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมา 1 ก้อน เดินไปตรงหน้าพวกทหารทางการแล้วกล่าว “ท่านทหาร ท่านดูสิ”
นางประกบสองมือเข้าหากัน บดหินก้อนนั้นจนแหลกละเอียดต่อหน้าต่อตาพวกเขา
พวกทหารทางการ : ...
พานอวิ๋นแย้มยิ้ม “ข้าหาใช่เด็กที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะมัดไก่หรอกนะ”